«Να ενωθεί ο πλανήτης»: Τρελό δεν ακούγεται;

 Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος        

Πόσο επιπόλαιος, απερίσκεπτος, πνευματικά ανέμελος, αφελής μέχρι ηλιθιότητας και πνευματικά θεόστραβος πρέπει να είναι κάποιος για να πιστεύει ότι θα μπορούσε στην βάση του ενός ή άλλου ιδεολογικού δόγματος να εξισωθεί πολιτικά, να εξομοιωθεί ανθρωπολογικά και να ενωθεί παντοιοτρόπως ο πλανήτης! 

 

Δηλωτικό βέβαια του χαρακτήρα της Οδύσσειας των ανθρώπων και του ιστορικού τους γίγνεσθαι είναι ότι πολλοί πίστεψαν αυτή την πολιτικοπνευματική παράκρουση. Παρόμοια με τον Οδυσσέα όταν ευκολόπιστα και παραβλέποντας Θεούς και Δαίμονες το έλκυσαν οι ηδονές των Σειρήνων και τα καλούδια στις σπηλιές των Κυκλώπων. Ευτυχώς για τον Οδυσσέα, για να παραφράσουμε τον Καβάφη, τελικά αποδείχθηκε ότι κουβαλούσε στο νου του την Ιθάκη. Δεν συμβαίνει το ίδιο, όμως, με τα μέλη εκείνων των κοινωνιών που ροκανίστηκαν από εξισωτικά ιδεολογικά δόγματα και εκμηδενίστηκαν ανθρωπολογικά από τις ροπές των μεταμοντέρνων πνευματικών χυδαιοτήτων που τα διαδέχθηκαν. Στον μυαλό τους δεν έχουν πια την Πατρίδα.

 

Φοιτητές βέβαια κοιμόμασταν με το «Κεφάλαιο» του Μάρξ στο προσκέφαλό μας. Αργότερα καταλάβαμε ότι ήμασταν αντί-ηγεμονιστές Τσε-Γκουεβαριστές (και συνεχίζουμε να είμαστε). Αντι-ηγεμονιστές λοιπόν οι περισσότεροι άνθρωποι πλην αντί να προσκολλώνται σε αυτό παραμυθιάζονται και εκτροχιάζονται διεθνιστικά. Επιπόλαια νομίζουν ότι είναι διεθνιστές, κοσμοπολίτες και φορείς κάποιου από τα πολλά μοντερνιστικά ιδεολογικά δόγματα τα οποία, όπως εξηγήσαμε αλλού, φτιάχτηκαν για τους μετά-Μεσαιωνικούς δουλοπάροικους και σήμερα εκπληρώνουν τους σκοπούς των ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος. 

 

Τι άλλο να είναι ένας άνθρωπος αυτού του πλανήτη εκτός από αντί-ηγεμονιστής όταν για κάποιο περίεργο λόγο (όχι και τόσο περίεργο εδώ που τα λέμε) στην διεθνή πολιτική «δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη και όταν αυτό δεν συμβαίνει ο ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται» ή εξαφανίζεται (Θουκυδίδης). Υπάρχει ένα ερώτημα βέβαια για το πώς λειτουργούν και σκέφτονται οι πολίτες ενός «ισχυρού κράτους» όπως η Αθήνα, η Βρετανία και η Γαλλία την αποικιακή εποχή, οι ΗΠΑ ή η Κίνα αύριο. Δεν θα επεκταθούμε εδώ παρά το ότι αφορά ένα μεγάλο ζήτημα που αναλύσαμε σε άλλη περίπτωση.

 

H κρίση και το μέλλον της Κύπρου και της Ελλάδας

Πριν την όποια πρόταση εξόδου από την κατάσταση που έχει περιέλθει η Ελλάδα θα πρέπει να κατανοήσουμε το περιβάλλον που μας οδήγησε σε αυτό το σημείο καθώς και το πως. Θα πρέπει με άλλα λόγια να έχουμε χαρτογραφήσει επαρκώς την κατάσταση στο έως τώρα για να αποφύγουμε την επανάληψη των λανθασμένων επιλογών. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται η συνέντευξη του Π. Ήφαιστου στον «Εμπροσθοφύλακα», χωρισμένη σε δύο μέρη.

(Μέρος Β΄)

 

***

 

 1.  Με πρόσχημα την οικονομική κρίση, σχεδιάζεται ήδη η τραπεζική ενοποίηση, παράλληλη της ήδη συντελούμενης πολιτικής και πολιτισμικής. Όσον αφορά το πεδίο της ασφάλειας, βλέπουμε πως η τάση στην Ευρώπη οδεύει προς περαιτέρω συγκεντρωτισμό, με όλο και μεγαλύτερη συσσώρευση εξουσιών σε υπερεθνικά κέντρα όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Ποια η άποψη σας για αυτό, και πως βλέπετε τον ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας ενός έθνους-κράτους σε αυτές τις συνθήκες;

 

 Δεν συμφωνώ ότι όλα αυτά τα σχέδια έχουν μέλλον ή έστω και την παραμικρή δυνατότητα τελικής επιτυχίας. Η παράκρουση της νομισματικής ενοποίησης έχει προκαλέσει ενδό-Ευρωπαϊκές ανισορροπίες που επέφεραν θανάσιμα πλήγματα στους δυτικούς θεσμούς. Απλά δεν είδαμε ακόμη τα αποτελέσματα. Σίγουρα η ΕΕ θα αλλάξει δραστικά χωρίς να ξέρουμε ακόμη τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό. Δεν αποκλείεται ακόμη και η διάλυση της ΕΕ όπως την γνωρίζουμε. Οι εντάσεις είναι μεγάλες και οι περιπτώσεις της Ελλάδας και της Κύπρου είναι σχετικά ασήμαντες εάν συγκριθούν με τα προβλήματα των μεγάλων του Νότου, τα επερχόμενα της Γαλλίας και τις εντάσεις μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (βλ. δύο σχετικές αναρτημένες αναλύσεις στις διευθύνσεις  "Γερμανικό ζήτημα"  και   "Στρατηγικές σεισμικές πλάκες" ). Το ευρύτερο πλαίσιο αντιπαράθεσης των μεγάλων ηγεμονικών δυνάμεων είναι επίσης σε πλήρη μετάβαση. Στην Δυτική Ευρασία το μεγάλο ερώτημα αφορά την μελλοντική θέση και ρόλο της Γερμανίας και της Ρωσίας καθώς και την πιθανή μετατόπιση του κέντρου βάρους της αμερικανικής στρατηγικής. Βρισκόμαστε σε μετάβαση και αντί Ελλάδα και Κύπρος να είναι ισχυρά κράτη, το πολιτικό προσωπικό κυριολεκτικά τα διασκόρπισε. Γενικά μιλώντας, πρώτο, χρειάζονται προσεκτικές κινήσεις, δεύτερον, δεν πρέπει να βάζουμε όλα τα αυγά μας μέσα σε ένα καλάθι και τρίτον θα πρέπει να διαφυλάξουμε την κρατική μας υπόσταση. Για την Κύπρο αυτό είναι πλέον ζήτημα ζωής ή θανάτου.

 

Ο Εθνομηδενισμός

Πριν την όποια πρόταση εξόδου από την κατάσταση που έχει περιέλθει η Ελλάδα θα πρέπει να κατανοήσουμε το περιβάλλον που μας οδήγησε σε αυτό το σημείο καθώς και το πως. Θα πρέπει με άλλα λόγια να έχουμε χαρτογραφήσει επαρκώς την κατάσταση στο έως τώρα για να αποφύγουμε την επανάληψη των λανθασμένων επιλογών. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται η συνέντευξη του Π. Ήφαιστου στον «Εμπροσθοφύλακα», χωρισμένη σε δύο μέρη.

(Μέρος Α΄)

***

Έχετε κάνει συχνά αναφορές στα μεταμοντέρνα εθνομηδενιστικά ιδεολογήματα. Ποιο ρόλο διαδραματίζουν οι επιστήμονες και τα πανεπιστημιακά τμήματα που θέτουν ως προμετωπίδα τους τα μεταμοντέρνα ιδεολογήματα με σκοπό να πλήξουν και να αποδομήσουν το έθνος και την κυριαρχία, θεοποιώντας τον κοσμοπολιτισμό; Ποιοι μπορούν τελικά να αποτελέσουν τον αντίποδα αυτών;

  

Υποχρεωτικά θα πρέπει να μιλήσουμε συντομογραφικά για ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Από την σκοπιά της πολιτικής θεωρίας του διεθνούς συστήματος το έχω αναπτύξει στην τελευταία μου μονογραφία «Κοσμοθεωρία των Εθνών» (Εκδόσεις Ποιότητα), κυρίως στα κεφάλαια 4 και 5. Αφορά την πορεία από τον Μεσαίωνα στους Νέους Χρόνους, την διολίσθηση της Νεοτερικότητας στον μοντερνιστικό υλισμό, και στην συνέχεια στον μηδενιστικό μεταμοντερνισμό ή εθνομηδενισμό. Χωρίς να σκιαγραφήσουμε την διαδρομή του μοντερνισμού δεν θα καταλάβουμε τι είναι ο μεταμοντερνισμός.

Ο εθνομηδενισμός είναι μια εύστοχη ελληνική λέξη η οποία περιγράφει την ανθρωπολογική υποβάθμιση όταν κυριαρχούν οι μεταμοντέρνες παραδοχές. Γι’ αυτό, έστω και στοιχειωδώς, απαιτείται να εξηγήσουμε το τι είναι μεταμοντερνισμός και το πώς εντάσσεται στην διαδρομή της Νεοτερικότητας. Η καλύτερη ανάλυση για το θέμα αυτό είναι του Παναγιώτη Κονδύλη «Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού» (Εκδόσεις Θεμέλιο) και του Θόδωρου Ζιάκα, «Ο σύγχρονος μηδενισμός» (Εκδόσεις Αρμός). Ο Κονδύλης περιγράφει αριστουργηματικά την ιστορική φάση που διανύουμε –με αφετηρία γύρω στο 1900– λόγω έλευσης της μαζικοπαραγωγής και της μαζικοκατανάλωσης. Για ένα πιο μακροϊστορικό πλαίσιο ανάλυσης υπό το πρίσμα των ιστορικών κοσμοσυστημικών εξελίξεων και της θέσης της ελληνικότητας στην ιστορία είναι τα βιβλία του Γιώργου Κοντογιώργη, ιδ. «Η Δημοκρατία ως Ελευθερία» (εκδόσεις Πατάκη).

 

Ο ελάχιστα θρεπτικός μεταμοντέρνος χυλός στιλ Χάμπερμανς και η συντρέχουσα κρίση

Παναγιώτης Ήφαιστος      

Ακολουθεί σχόλιο σε λίστα ηλεκτρονικών συζητήσεων όπου καλοί φίλοι έστειλαν αναλύσεις του Χάμπερμανς όπου κατά κάποιο τρόπο εκφράζει τον οίκτο του για την κατάντια της Ελλάδας και τα λοιπά και τα λοιπά.

 

Μεγάλη Παρασκευή που είναι και συζητώντας με πολιτικά και πνευματικά ευαίσθητους ανθρώπους είναι επιτακτικό να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Θα ήταν αξιοθρήνητο εάν περιμένουμε από άκρως αντιφατικούς διανοητές όπως τον Χάμπερμανς να μας πούνε ποιο είναι το πρόβλημα ή τι πρέπει να κάνουμε.

 

Οι κοινωνίες σήμερα χρειάζονται δημοκρατία κλασικά νοούμενη και όχι τα παραληρήματα του Χάμπερμανς περί «πατριωτισμού του συντάγματος» που θεωρεί τους ανθρώπους επίπεδους και γραμμικά προσαρμόσιμους μέσα στους ανθρωπολογικά αδιάφορους θεσμούς και συντάγματα των φαντασιώσεών του. Τέτοιοι συγγραφείς ευθύνονται για την υποτίμηση της εθνικής κοσμοθεωρίας και των εθνικών πολιτικών παραδόσεων ως άξονα της συγκρότησης και της συγκράτησης των εθνοκρατών. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται πολιτικοθεσμικοί ακταρμάδες μέσα στους οποίους οι ανθρωπολογικά μεστοί πολίτες είτε ασφυκτιούν είτε εκρήγνυνται.

 

Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης: Αυτοσυντήρηση και επιβίωση

Παναγιώτης Ήφαιστος     

Περιεχόμενα.

1. Βυθιζόμαστε μέσα σε μια δίνη θανάτου. 

2. Ξένες κλίκες, εγχώριοι πραιτοριανοί και το τέλειο μεταμοντέρνο έγκλημα.
3. Το τέλειο μεταμοντέρνο έγκλημα και η άμεση ανάγκη οι έλληνες να γίνουν οι εντολείς της διακυβέρνησης.
4. Διέξοδος: Μετάβαση με άριστους στο τιμόνι – Συντακτική Συνέλευση.
5. Το άμεσο έργο μιας άξιας μεταβατικής διακυβέρνησης: διάσωση και διασφάλιση της κοινωνίας και της οικονομίας. 
6. Το περιεχόμενο μιας διαπραγμάτευσης με τους τρίτους.
7.  Τα «καλά πλην εγκλωβισμένα παιδιά»  των κομμάτων



1.     Βυθιζόμαστε μέσα σε μια δίνη θανάτου

Ακούοντας πρόσφατα μια ανερυθρίαστη-αδιάντροπη ομολογία βουλευτή ότι «η χώρα εκβιάστηκε από τους δανειστές της»  και γι’ αυτό ενώ δεν το επιθυμούσε ψήφισε το μνημόνιο, σκέφτηκα να γράψω το παρόν.  Στο μυαλό όλων των Ελλήνων, ακριβώς, εμπεδώνεται πλέον μια τραγική αλήθεια: Τους αρπάζουν τον μόχθο τους, τους πλουτοπαραγωγικούς τους πόρους, το νερό τους, τις επιχειρήσεις τους, τα σπίτια τους και το μέλλον των επόμενων γενεών διαγράφεται ζοφερό. Το δε δειλό ή εκβιαζόμενο πολιτικό προσωπικό μετατρέπεται σε πραιτοριανούς τρίτων.