Έκθεση του ΟΗΕ για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα

Γράφει ο Γιώργος Ιεροδιάκονος

Έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, δημοσιευθείσα την 07/03/2014 στο σάιτ του ΟΗΕ, επικρίνει με τον πιο περιγραφικό τρόπο την Ελληνική κυβέρνηση για την μεθοδική καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ατομικών, πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στην ανάπτυξη και την πρόοδο.

Μάλιστα, ο διεθνής εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ Cephas Lumina εκφράζει τη λύπη του για την έλλειψη δέσμευσης από την Ελλάδα στην εντολή του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να αντιμετωπίσει τις προφανείς προκλήσεις στην προοδευτική υλοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών.

Επίσης επικρίνει την ελληνική κυβέρνηση για την βάναυση καταπάτηση των συνταγματικών και διεθνών δεσμεύσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αναφέρει η έκθεση του ΟΗΕ:

«Το Σύνταγμα της Ελλάδα θέτει μια σειρά από υποχρεώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Κράτος. Το άρθρο 2(1), υπογραμμίζει ότι «ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας». Το μέρος ΙΙ του Συντάγματος προβλέπει ρητά μια σειρά από άλλες υποχρεώσεις του κράτους, συμπεριλαμβανομένης της προστασίας της ιδιοκτησίας (άρθρο 17) της οικογένειας, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας (άρθρο 21.1) η ειδική φροντίδα για την υγεία (άρθ. 21 (2) και (3)), η εξέλιξη των συνθηκών εργασίας (άρθρο 22 (1)) και της κοινωνικής ασφάλισης (Άρθρο 22 (5)). Διάφορα δικαιώματα αντιστοιχούν σε αυτές τις υποχρεώσεις, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων στην ισότητα όλων των Ελλήνων (άρθρο 4), την κοινωνική, οικονομική και πολιτική συμμετοχή (άρθρο 5), την ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας (άρθρο 5Α), αίτηση (άρθρο 10), της ειρηνικής συνάθροισης (11 art.), δωρεάν δημόσια εκπαίδευση (άρθρο 16 (2)), ιδιοκτησίας (άρθρο 17 (2)), την υγειονομική περίθαλψη (άρθρο 21 (3)), εργασία (άρθρο 22 (1)), την κοινωνική ασφάλιση (άρθρο 22 (5)) και την ελευθερία του συνδικαλισμού (άρθ. 23). Το άρθρο 21.4 ορίζει ότι « η απόκτηση κατοικίας από αυτούς που τη στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του Κράτους ». Το άρθρο 25, παράγραφος 1 αναφέρεται ρητά στην αρχή του κράτους πρόνοιας και υπογραμμίζει ότι όλα τα δημόσια ιδρύματα οφείλουν να διασφαλίζουν την αποτελεσματική εφαρμογή αυτών των δικαιωμάτων».

Οι διατάξεις αυτές καθορίζονται από τα πρότυπα που καθορίζονται σε διάφορες βασικές διεθνείς και περιφερειακές συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου του Διεθνούς Συμφώνου για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα και τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη, στα οποία η Ελλάδα είναι συμβαλλόμενο μέρος.

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Στατιστικά στοιχεία

Το τρέχον παγκόσμιο ποσοστό αυτοκτονιών είναι: 10.07 ανά 100.000 άτομα

Ένα εκατομμύριο κατά προσέγγιση ο αριθμός των αυτοκτονιών σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο.

Κάθε 40 δευτερόλεπτα κάποιος πεθαίνει από αυτοκτονία.

60 τοις εκατό αύξηση σε ποσοστά αυτοκτονιών παγκοσμίως στο διάστημα των τελευταίων 45 ετών.

Εκδηλώνονται 20 αποτυχημένες απόπειρες αυτοκτονίας για κάθε επιτυχημένη.

Οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να επιχειρήσουν αυτοκτονία, ενώ οι άνδρες είναι πολύ πιο πιθανό να πετύχουν τελικώς τον θάνατο τους.

Την θλιβερή πρωτιά παγκοσμίως κατέχει η Γροιλανδία με 108,1 αυτοκτονίες στους 100.000, ακολουθούμενη από την Λιθουανία (31,8/100.000), Νότια Κορέα (31,7), Γουινέα (26,4), Καζακστάν (25,6) κλπ.

Την πρώτη θέση παγκοσμίως σε αυτοκτονίες εφήβων κατέχει η Ρωσική Ομοσπονδία όπου ένας στους δώδεκα εφήβους ηλικίας 15-19 ετών αποπειράται κάθε χρόνο να αυτοκτονήσει ενώ υπολογίζεται ότι 20 έφηβοι ανά 100.000 βάζουν τέλος στη ζωή τους κάθε χρόνο στη Ρωσία, ποσοστό που είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από το μέσο όρο στον υπόλοιπο κόσμο, ακολουθούμενη από το Καζακστάν και τη Λευκορωσία. Έρευνες απέδωσαν τον αυξημένο αριθμό αγοριών που αυτοκτονούν στη χρήση ναρκωτικών και την κατανάλωση αλκοόλ. Ωστόσο, το ποσοστό των αυτοκτονιών και των αποπειρών αυτοκτονίας αυξήθηκε κατά 35-37% στη Ρωσία τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με τη Ροσποτρεμπνάντζορ.

Στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης το ποσοστό των αυτοκτονιών μειώθηκε ετησίως κατά 1,9% από το 2000 έως το 2008. Σύμφωνα όμως με μία πρόσφατη έρευνα το ποσοστό των αυτοκτονιών στην Ευρώπη μετά την έναρξη της κρίσης, είναι εντυπωσιακά αυξημένο. Έτσι κατά τη διάρκεια της περιόδου 2007 - 2009 που η ανεργία αυξήθηκε στα 27 κράτη μέλη κατά 35%, το ποσοστό των αυτοκτονιών αυξήθηκε τουλάχιστον 5%. Η αύξηση του ποσοστού αυτού παρατηρείται σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. πλην Αυστρίας, όπου υπήρξε ελαφρά μείωση του ποσοστού των αυτοκτονιών.

Από ό,τι φαίνεται η Οικονομία είναι ο κύριος λόγος για την αύξηση των αυτοκτονιών στην χώρα μας, αλλά και παγκοσμίως τα τελευταία χρόνια. Το φαινόμενο σε αυτήν την έκταση, έκανε πρώτη φορά την εμφάνισή του το 1998 στη Νότια Κορέα και τιτλοφορήθηκε από τον Τύπο ως «αυτοκτονίες του ΔΝΤ» επειδή οι αυτόχειρες φέρονταν να πιστεύουν ότι η απώλεια της εργασίας και των πόρων προς το ζην ήταν αποτέλεσμα των μεταρρυθμιστικών πολιτικών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο οι αυτόχειρες στη Νότια Κορέα είχαν αυξηθεί κατά 45%. Σύντομα ο όρος «IMF SUICIDES» θα εμφανιζόταν και στη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία.

 

Γινόμαστε χώρα ανέργων και γερόντων

Του Γιώργου Κράλογλου         

Πριν 20 χρόνια, για πρώτη φορά, οι θάνατοι ήταν περισσότεροι από τις γεννήσεις κατά 25 άτομα. Τρομάξαμε… αλλά το ξεχάσαμε. Το 2000 είχαμε 1800 θανάτους πάνω από τις γεννήσεις αλλά το προσπεράσαμε. Σήμερα η διαφορά φθάνει τις 17.000!!! Είναι άραγε άσχετο το γεγονός ότι στο 2013, εκτός του 1.500.000 ανέργων, φθάσαμε στους 405.000 εργαζόμενους με μισό μισθό και τετράωρη εργασία;

Σήμερα που η Ελλάδα, υποτίθεται, ότι πατάει το κατώφλι της εξόδου από την κρίση 405.000 εργαζόμενοι με κανονικό μισθό και 8ωρο (μέχρι το 2010) έχασαν μισό μισθό (οι περισσότεροι και την ασφάλισή τους) γιατί δέχθηκαν το 4ωρο ώστε να μην απολυθούν.

Αυτή η νέα κατηγορία ανέργων (γιατί δεν μπορεί να λέγεται εργαζόμενος ο απασχολούμενος μόνο 4ωρα) στις αρχές του 2013 αριθμούσε 300.000 άτομα και στο τέλος προστέθηκαν άλλα 105.000 άτομα!!!

Πρόκειται (κατά την άποψή μου) για «αιχμάλωτους» τις ιδιωτικής αγοράς του 2014 αφού το 2008 τα 4ωρα με τους μισούς μισθούς δεν ξεπερνούσαν τα 10.000 άτομα από τα οποία τα 5.000 δούλευαν έτσι μόνο με δική τους επιλογή.

Τους χαρακτηρίζω δε «αιχμαλώτους» για να μην τους κατατάξω στο δουλεμπόριο αφού αναγκάζονται να χάσουν τον μισό μισθό και την ασφάλισή τους (οι πιο πολλοί) έχοντας στα μάτια τους την εξής εικόνα τρόμου.

Στους 1.500.000 ανέργους οι 650.000 είναι ηλικίας μέχρι 30 ετών και 300.000 από 30 μέχρι 45 ετών. Οι πτυχιούχοι επιστήμονες και τεχνικοί που έχουν μεταναστεύσει και ζητούν εργασία εκτός Ελλάδος ξεπερνούν τις 300.000.

Βλέπουν ακόμη ότι 750.000 οφειλέτες στον ΟΑΕΕ, στο ΙΚΑ και στον ΟΓΑ κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς ασφάλιση καθώς βγήκαν ήδη από την περίθαλψη 270.000 οφειλέτες του πρώην ΤΕΒΕ που χάνουν, επίσης, τα σπίτια τους και κινδυνεύουν και με φυλακή.

Οι αριστερές κυβερνήσεις που... δεν κυβέρνησαν

Του Γιώργου Κράλογλου        

Οι αριστεροί και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κυβέρνησαν. Η γνωστή κομματική καραμέλα-πρόκληση για την νοημοσύνη του λαού. Πρόκληση για την οικονομία και τον ιδιωτικό τομέα. Πρόκληση για τους άνεργους της χώρας μετά το 1980. Πρόκληση για κάθε εργαζόμενο που δεν είναι κρατικός υπάλληλος. Πρόκληση τέλος για την παιδεία και τα αχούρια που λέγονται Πανεπιστήμια και Σχολεία σε κατάληψη.

Είναι εκτός από πρόκληση, αναίδεια και ανανδρία να αποποιείσαι τις ευθύνες σου και να τις μεταφέρεις στις πλάτες των αποτυχημένων κυβερνήσεων, υπολογίζοντας ότι επειδή ο λαός τις έκρινε ανίκανες θα σου χαρίσει και τα δικά σου καμώματα γιατί κρατάς ένα κόκκινο πανί και παριστάνεις τον επαναστάτη ενώ η πραγματική σου επιδίωξη ήταν και είναι να χωθείς στο κράτος της διαφθοράς και τους χάους.

Τι ήταν λοιπόν το παρακράτος των δικτατορίσκων του συνδικαλισμού που με εντολές των κομμάτων και μόνο των κομμάτων ξεβράκωναν κόσμο, κατέβαζαν διακόπτες, άφηναν τους εργαζόμενους χωρίς μέσα μεταφοράς, χωρίς ταχυδρομεία, χωρίς τηλέφωνα, χωρίς αεροπλάνα χωρίς Σχολεία και Πανεπιστήμια;

Ήταν αμετανόητα χουντικά σταγονίδια; Ήταν Χρυσαυγίτες στα σπάργανα; Ήταν ακροδεξιοί που δεν εκδηλώθηκαν ποτέ; Ήταν ξένοι δάκτυλοι; Ήταν η CIA με μούσια και ζιβάγκο;

Οι μεγάλες στιγμές απαιτούν μεγάλους ηγέτες κι όχι δογματικούς ηγετίσκους

Θα μπορούσε άραγε να υπάρξει ένα ενιαίο μέτωπο του ΟΧΙ, απέναντι στο γερμανόδουλο κυβερνητικό μέτωπο και τις νεότερες βουκολικές παραφυάδες, του ΝΑΙ σε ΟΛΑ ;

Θεωρητικά θα μπορούσε και κυρίως επιβάλλεται, από τις καταστάσεις έκτακτης ανάγκης που βιώνει η χώρα.

Διαβάζοντας σε δημοσίευμα την πολιτική διακήρυξη για τις ευρωεκλογές του ΣΥΡΙΖΑ *(1) αθέλητα το μυαλό μου πήγε στην Ιδρυτική διακήρυξη της Ένωσης για την Πατρίδα και τον Λαό *(2),  ένα κόμμα που ελάχιστα αναφέρεται, τόσο στα megaλα ΜΜΕ αλλά και στα μέσα εναλλακτικής ενημέρωσης.

Ας δούμε κομμάτι – κομμάτι κάποια σημεία σύγκλισης :

ΣΥΡΙΖΑ : «Καμία θυσία για το ευρώ»

ΕΝΩΣΗ : «Επιλογή μας παραμένει η Ευρωζώνη και το Ευρώ, όχι όμως με κάθε κόστος.»

 

ΣΥΡΙΖΑ : «Εμείς θέλουμε να σώσουμε τη χώρα μέσα στο ευρώ και όχι, με πρόσχημα τη σωτηρία του ευρώ, να οδηγήσουμε τη χώρα σε καταστροφή.»

ΕΝΩΣΗ : «Προέχει πάντα το υπέρτατο κριτήριο της επιβίωσης του λαού και της σωτηρίας της Πατρίδας.»

 

ΣΥΡΙΖΑ : το χρέος της χώρας είναι μη βιώσιμο και η αποπληρωμή του θα γίνει με αναπτυξιακή και κοινωνική ρήτρα, αφού πρώτα εξασφαλιστεί, για μια ικανή περίοδο, η διακοπή πληρωμής τόκων και χρεολυσίων. «Για την επίτευξη των στόχων θα αξιοποιηθούν, στην περίπτωση εκβιασμού, όλα τα όπλα»

ΕΝΩΣΗ : Αποτελεί αδήριτη ανάγκη η διεκδικητική αναδιαπραγμάτευση του κατά κοινή παραδοχή μη βιώσιμου πλέον χρέους της χώρας. Επιδιώκουμε τη διαγραφή ενός μέγιστου δυνατού ποσοστού του δημοσίου χρέους και την χαμηλότοκο αποπληρωμή του υπολοίπου, με ρήτρα ανάπτυξης. Όπως έγινε με τη Γερμανία δύο φορές, 1931 και 1953, κατά το παρελθόν. Ο λόγος μας εδώ είναι δεσμευτικός. Δεν είναι προσχέδιο για ανακυβιστήσεις.

 ΣΥΡΙΖΑ : αποπληρωμή του χρέους με διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, μέσα από μια διεθνή διάσκεψη για το χρέος, στα πρότυπα της Διάσκεψης του Λονδίνου για το γερμανικό χρέος, το 1953

Τα νέα δάνεια προς την Ελλάδα είναι απεχθή, μη νομιμοποιημένα, μη βιώσιμα και παράνομα

Ερίκ Τουσέν (Eric Toussaint) , Robin Delobel       (μτφ. Κριστιάν)

Η Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM, Βέλγιο) θέλει  να γνωστοποιήσει τη στήριξη της στον ελληνικό λαό που αντιστέκεται στις επιταγές της Τρόικας (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ΔΝΤ ). Τα νέα δάνεια που δόθηκαν το 2014 συνδέονται με ένα πακέτο αντικοινωνικών μέτρων που θα υποβαθμίσει ακόμη περισσότερο τις συνθήκες διαβίωσης της πλειονότητας του ελληνικού πληθυσμού.

 

Μετά από μήνες διαπραγματεύσεων μεταξύ της Τρόικας και των Ελλήνων αξιωματούχων, ο νόμος-πλαίσιο, που ονομάστηκε επίσης νόμος χαβούζα, ψηφίστηκε, όπως αναφέρεται από το Reuters, «σύμφωνα με τις απαιτήσεις των διεθνών δανειστών της Ελλάδα». Αυτό το κείμενο έχει ως στόχο να καταστεί δυνατή η νέα δόση της «βοήθειας» προς την Ελλάδα, ένα δάνειο ύψους 8,5 δις ευρώ. Δόθηκε στους βουλευτές στις 1:30 π.μ. το Σάββατο 29 Μαρτίου, αυτός ο νόμος 800 σελίδων και εγκρίθηκε à la hussarde με πλειοψηφία μερικών ψήφων την Κυριακή 30 Μαρτίου λίγο πριν από τα μεσάνυχτα! Για άλλη μια φορά παραβιάστηκαν οι βασικοί δημοκρατικοί κανόνες.

 

Το δάνειο των  8,5 δις ευρώ διαπραγματεύτηκε υπό τους όρους της ΕΕ και του ΔΝΤ να υιοθετηθεί μια δέσμη μέτρων τα οποία δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να βυθίσουν την πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού στη φτώχεια. 

Ο νόμος αυτός προβλέπει την απελευθέρωση επαγγελμάτων ακόμα κλειστών στον ανταγωνισμό μέχρι σήμερα, μείωση των εργοδοτικών εισφορών στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, περαιτέρω μείωση των συντάξεων, μια νέα απορρύθμιση των κανόνων απόλυσης εργαζομένων, την απελευθέρωση πολλών τιμών πώλησης, όπως τα βιβλία, τα φάρμακα, μια αλλαγή στο φορολογικό νόμου, μια νέα διάσωση των τραπεζών προς όφελος των μεγάλων μετόχων, την επέκταση της άδειας της κυριακάτικης  εργασίας, την αλλαγή των προτύπων παραγωγής του ελληνικού φρέσκου γάλατος για να επιτραπεί στις μεγάλες γερμανικές και ολλανδικές εταιρείες γαλακτοκομικών προϊόντων να εξάγουν ακόμη περισσότερο προς την Ελλάδα και να εξαλείψουν τους Έλληνες παραγωγούς από τη δική τους ίδια αγορά ...

 

Μόνο η καταγγελία της δανειακής σύμβασης του 2010 μπορεί να σώσει την χώρα!

Η καταγγελία της δανειακής σύμβασης του 2010 είναι το μόνο που μπορεί να σώσει τη χώρα, τόνισε ο Πρέσβης ε.τ. Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος σε ομιλία του στην ημερίδα «Το Μέλλον της Ε.Ε. και η Ελλάδα», που διοργανώθηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με τη συνδρομή του Ιδρύματος Διεθνών Νομικών Μελετών Καθηγητή Ηλία Κρίσπη. 

Η ομιλία του κ. Χρυσανθόπουλου είχε ως κεντρικούς άξονες τα προβλήματα και τις προτάσεις για λύση στην κρίση. Μάλιστα, οι προτάσεις, εκτός από την Ελλάδα, περιλαμβάνουν και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και την ανθρωπότητα. Προηγήθηκε στη διάρκεια της ομιλίας μία κατατοπιστική Ιστορική Διαδρομή της ΕΕ.

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του κ. Χρυσανθόπουλου.

«Όλοι μας γνωρίζουμε σε γενικές γραμμές την ιστορία της ΕΕ και δεν θα ήθελα να την επαναλάβω εδώ. Αυτό που θα επιχειρήσω να αναπτύξω είναι μια γρήγορη περιγραφή των Συνθηκών της ΕΕ, τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν, Η Ελλάδα, και θα αναφερθώ σε προτάσεις για την επίλυση της κρίσης. Αρχίζουμε με την Συνθήκη της Ρώμης του 1957 που δημιούργησε την ΕΟΚ και τα τέσσερα θεσμικά όργανά της, το Συμβούλιο Υπουργών, την Ε.Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Έξη ήσαν τα πρώτα Κράτη Μέλη που έπρεπε να δαιχειρισθούν την ελεύθερη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίων και εργασίας, καθώς και την ΚΑΠ.

Το 1987 υπογράφεται η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη η οποία δημιούργησε την ενιαία ή εσωτερική αγορά που απαγόρευσε τα μη δασμολογικά εμπόδια και καθιέρωσε την εναρμόνιση ώστε να μην υπάρχουν διαφορές σε προϊόντα και υπηρεσίες που παράγονται στα ΚΜ. Αντικαταστάθηκε η ομοφωνία με ενισχυμένη ψηφοφορία σε πολλούς τομείς, που έδινε περισσότερες ψήφους στα μεγαλύτερα ΚΜ.

Το 1992 υπογράφεται η Συνθήκη του Μάαστριχ, με την οποίαν όλα τα ΚΜ πλην ΗΒ και Δανίας, θα καταργούσαν τα εθνικά τους νομίσματα και θα υιοθετούσαν το ενιαίο νόμισμα, το ευρώ. Τα 18 ΚΜ της ευρωζώνης έχουν εγκαταλείψει τον εθνικό έλεγχο των επιτοκίων και του προσδιορισμού της συναλλαγματικής ισοτιμίας. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποφασίζει για όλα αυτά πλέον.

Λύση στην Κρίση με συντεταγμένη έξοδο από το ευρώ & ενίσχυση δευτερογενούς τομέα

Το ερώτημα που θέτουν οι περισσότεροι πολίτες, κ. Λαπαβίτσα, είναι το τι πρέπει να κάνουμε τώρα, την περίοδο δηλαδή που έχουν φτάσει σε οριακό σημείο οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές μας, για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Υπάρχουν αξιόπιστες εναλλακτικές προτάσεις για τη βελτίωση τόσο των οικονομικών δεικτών όσο και του επιπέδου διαβίωσης των Ελλήνων;

Καταρχήν, πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτό που γίνεται σήμερα. Η ευρύτερη πραγματικότητα είναι γνωστή στους Έλληνες. Η ελληνική οικονομία έχει καταρρεύσει στην ουσία, έχουμε μια πρωτοφανή καταστροφή σε εθνικό επίπεδο, με συρρίκνωση του Εθνικού Προϊόντος και πάρα πολύ μεγάλη ανεργία. Δεν υπάρχει ουσιαστική προοπτική δυναμικής ανάκαμψης, αυτά που λέγονται είναι ευχολόγια περισσότερο, η πραγματικότητα είναι πάρα πολύ δύσκολη και πικρή για όλους τους Έλληνες. Πάμε τώρα στο τι έκανε το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση. Λόγω της μεγάλης καταστροφής που χτύπησε την ελληνική οικονομία έχουν σταθεροποιηθεί με κάποιο τρόπο τα δημοσιονομικά. Αυτή η σταθεροποίηση –δηλαδή η απάλειψη του τεράστιου ελλείμματος– έγινε γιατί η οικονομία μπήκε σε τεράστια ύφεση. Δεν είναι καμία πολύ μεγάλη επιτυχία, ούτε καμία έξυπνη πολιτική! Συνετρίβη η ελληνική οικονομία και το εισόδημα των πολιτών κι έτσι εξισορροπήθηκαν τα δημοσιονομικά, επειδή περικόπηκαν οι δαπάνες και ανέβηκε η φορολογία. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να έχει κάπως πιο γεμάτα ταμεία, τα οποία επιτρέπουν στο κράτος να συνεχίσει να πληρώνει μισθούς και συντάξεις. Έχει πλέον το περιθώριο να κάνει μια διαπραγμάτευση με την τρόικα, κάτι που δύσκολα συνέβαινε στο παρελθόν καθώς τα ταμειακά διαθέσιμα της επαρκούσαν για μερικές εβδομάδες. Το θέμα, ωστόσο, δεν είναι αν διαπραγματεύεται, αλλά… τι διαπραγματεύεται με την τρόικα… Η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή έχει ορισμένες συμβατικές υποχρεώσεις για την επόμενη χρονιά. Πρέπει να πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 1,5% του ΑΕΠ. Αυτό διαπραγματεύεται. Γιατί το κάνει αυτό; Γιατί καταλαβαίνει ότι η πολιτική της θέση είναι πολύ εξασθενημένη, ότι η κοινωνία είναι σε εξαιρετικά τεταμένη κατάσταση και αν ανακοινωθούν δραστικά μέτρα της τάξης των δυο ή παραπάνω δισεκατομμυρίων ευρώ, κινδυνεύουμε να έχουμε κοινωνική έκρηξη. Πρόκειται δηλαδή για κάποιου είδους τακτική…

Δεν υπάρχει κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο δηλαδή…

 

Η Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 για το γερμανικό χρέος

Τον τελευταίο καιρό ακούμε συχνά, ιδιαίτερα από την Αξιωματική Αντιπολίτευση, την προτροπή να επιδιώξει η ελληνική πλευρά μια συμφωνία παρόμοια με αυτή που ίσχυσε για τα χρέη της Γερμανίας με βάση τη Συμφωνία του Λονδίνου το 1953. Ας δούμε, λοιπόν, τι προβλεπόταν σ'αυτήν και σε κάποιο μελλοντικό σημείωμα θα τη συγκρίνουμε με τα μνημόνια "διάσωσης" που έχουν επιβάλλει οι ξένοι (και βασικά οι γερμανοί) στη χώρα μας. 

Η Συμφωνία του Λονδίνου

Με το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η Γερμανία βρέθηκε με μια αδύναμη οικονομία, από την οποία έλειπε εκείνο που την χαρακτήριζε προπολεμικά, η βαριά βιομηχανία. Επιπρόσθετα είχε την υποχρέωση να εξοφλήσει το δημόσιο χρέος που κουβαλούσε από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα δάνεια που είχε πάρει κατά την περίοδο του μεσοπολέμου και τα δάνεια που είχε πάρει (αρπάξει) από τις διάφορες χώρες που είχε καταλάβει κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου.
 

Είναι προφανές ότι κάτω από τέτοιες συνθήκες δεν υπήρχε περίπτωση να ανακάμψει οικονομικά η χώρα, αφού δεν θα είχε τη δυνατότητα να παράξει επαρκές πρωτογενές πλεόνασμα. Παρ’όλα αυτά κατάφερε να ξεπεράσει αυτά τα προβλήματα και μετά από αρκετά χρόνια να κυριαρχεί οικονομικά στην Ευρώπη.
 

Το ερώτημα είναι πώς; Η απάντηση είναι: Αρχικά χάρη στη Συμφωνία του Λονδίνου της 27ης Φεβρουάριου του 1953.
 

Τι ακριβώς προέβλεπε αυτή η συμφωνία;

Η Ελλάδα στο μέσον του "σφαγείου"

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ 

 

Βλέποντας κάποιος τις εξελίξεις να "τρέχουν", αντιλαμβάνεται ότι ο σχεδιασμός τους έχει ήδη δρομολογηθεί. Μετά την Γιουγκοσλαβία *(1Α) θα "διευθετήσουν" το θέμα της Αιγύπτου και θα "έρθουν" και στην Ελλάδα. Παντού τις ίδιες πολιτικές ακολουθούν και λίγο-έως πολύ ξέρουμε τι περίπου να περιμένουμε. Η Ελλάδα σύντομα θα πέσει θύμα απειλών και εκβιασμών αν δεν συμμορφωθεί προς τις απαιτήσεις τους. Και μόνον να σκεφτεί να τους αντισταθεί σε αυτές τις απαιτήσεις, θα την βάλουν χωρίς δεύτερη "κουβέντα" στο "σφαγείο". Το έκαναν το '44 και είναι έτοιμοι να το κάνουν και σήμερα ...Tο έκαναν πρόσφατα εις βάρος της Γιουγκοσλαβίας, το κάνουν σήμερα εις βάρος της Αιγύπτου και δεν θα έχουν κανέναν ενδοιασμό να το επαναλάβουν αύριο στην Ελλάδα.           

Ήδη έχουν αρχίσει να "καλλιεργούν" ένα "κλίμα" κατά της Ελλάδας ...Ήδη έχουν βάλει την Ελλάδα ανάμεσα στους "κακούς", οι οποίοι πρέπει να συμμορφωθούν. Όπως οι Σέρβοι ταλαιπωρούσαν τους "καλούς" μωαμεθανούς μειονοτικούς, έτσι και οι Έλληνες ταλαιπωρούν τους "καλούς" μωαμεθανούς λαθρομετανάστες. Πάντα τα δικά τους ΜΜΕ αντιλαμβάνονται "πρώτα" απ' όλους ό,τι τους βολεύει. Σε Προτεσταντικά ΜΜΕ ήδη βλέπουμε την "έκρηξη" της "ευαισθησίας" τους ...Βλέπουμε πολύ "θρήνο" για τους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Σε Προτεσταντικά ΜΜΕ βλέπουμε "έκπληξη", "οργή" και "θλίψη" για την "άνοδο" της Ακροδεξιάς στην Ελλάδα, τη στιγμή που στην πραγματικότητα η Ελλάδα δεν συγκαταλέγεται καν στις χώρες υψηλού "κινδύνου" για την εμφάνιση του ναζισμού.

Στις Προτεσταντικές ΗΠΑ σημειώνονται πραγματικά μακελειά σε καθημερινή βάση και όλοι οι Αμερικανοί μεγαλοπαράγοντες "σοκαρίστηκαν" από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τον τενεκέ της Χρυσής Αυγής. Στην Προτεσταντική Νορβηγία ο ακροδεξιός Μπρέιβικ εκτέλεσε μια εκατοστάδα αθώους, αλλά όλοι περιορίστηκαν στην ακροδεξιά ιδεολογία του δολοφόνου ...Κανένας δεν τόλμησε να αφήσει υπονοούμενα για την "ποιότητα" της Νορβηγίας και των Νορβηγών, όπως σήμερα αφήνουν υπονοούμενα για την Ελλάδα και τους Έλληνες... 

ΑΦΕΣΗ ΧΡΕΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΝΤ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΔΑΝΕΙΖΕΙ

Ένα δολάριο δάνεισε, ένα πήρε πίσω, ακόμα και από την Αργεντινή το ΔΝΤ

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΑΥΓΟΥΛΕΑΣ, καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου

Στον ΧΡΗΣΤΟ ΙΩΑΝΝΟΥ c.ioannou.eleftherotypia.net            

Η τρόικα δεν μπήκε σε ένα παλάτι και το κατέστρεψε. Μπήκε σε ένα χαλασμένο σπίτι και το κατεδάφισε. Χωρίς κανένα σχέδιο για το τι θα κτίσει μετά. Η πιο ρεαλιστική επιλογή είναι η διαπραγμάτευση με στόχο κάθε φορά που πληρώνεις μέρος του χρέους, σου χαρίζω ένα άλλο, κυρίως τόκους 

Οι διαρθρωτικές πολιτικές που επιβάλλει το Μνημόνιο σε κάποιο βαθμό είναι επωφελείς. Οι οικονομικές πολιτικές που επιβάλλει είναι καταστροφικές.
Η ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ του χρέους με την Ευρωπαϊκή Ενωση, η οποία θα αναλάβει και το κομμάτι του χρέους που έχει το ΔΝΤ μετά την αποχώρησή του το 2014, αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική επιλογή αυτή τη στιγμή για την Ελλάδα, αλλά με τρόπο που δεν θα σκοτώσει την οικονομία και δεν θα εξουθενώσει περαιτέρω τον ελληνικό λαό. Αυτό υποστηρίζει ο καθηγητής Αιμίλιος Αυγουλέας, ο οποίος εκτιμά ότι οι συνθήκες ωριμάζουν για να αντικατασταθούν οι πολιτικές λιτότητας με
αναπτυξιακές και θέτει ως βασικότερη προϋπόθεση η Ελλάδα να έχει εθνικό σχέδιο ανάπτυξης και θεσμικής μεταρρύθμισης, ενίσχυσης θεσμών, φορολογικής μεταρρύθμισης και φορολόγησης/κατάσχεσης του μεγάλου αδήλωτου πλούτου και εκσυγχρονισμό δικαστικού συστήματος. Για τις τράπεζες υποστηρίζει ότι αργά ή γρήγορα θα χρειαστούν νέα κεφαλαιακή ένεση για να καθαρίσουν περαιτέρω τους ισολογισμούς τους και τάσσεται υπέρ του κουρέματος στεγαστικών δανείων για να ανακουφιστούν οι οικονομικά αδύναμοι και συνολικά η ελληνική οικονομία.

Το σπαθί του Μπολιβάρ και η "ανικανότητα" της Ελληνικής αριστεράς ...

Στο αποκορύφωμα της πολιτικής κηδείας του Ούγκο Τσάβεζ, ο διάδοχός του εναπόθεσε στο φέρετρο του '' κομμαντάντε'' ένα πιστό αντίγραφο του σπαθιού του Σιμόν Μπολιβάρ, ενώ  όλοι οι παριστάμενοι,τόσο οι συμαπτριώτες του όσο και οι προερχόμενοι από τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, φώναζαν το σύνθημα '' alerta que camina la espada de Bolivar por America Latina''.

Tο σύνθημα αυτό, που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει... πως το σπαθί του Μπολιβάρ ''προχωρά γιά την Λατινική Αμερική'', ακούγεται από τις κορυφές των Ανδεων μέχρι τις εκβολές του Ρίο ντε λα Πλάτα γιά πάνω από δύο αιώνες, ενώνοντας στην κοινή προσευχή γιά την Εθνική Απελευθέρωση τους μαχητές του Σαντίνο, τους ''montonerros''  του Περόν, τους '' barbudos'' του Κάστρο και του Γκεβάρα, αλλά και τους εθελοντές της Unitad Popular του Σαλβαντόρ Αλλιέντε.

 

Είτε με τα όπλα, είτε με την ψήφο, οι λαοί της Λατινικής Αμερικής γράφουν την ιστορία του αντιαποικιακού και απελευθερωτικού τους αγώνα σε συνθήκες που προσομοιάζουν έντονα με αυτές της Νότιας Ευρώπης.

 

Γιατί η κοινή μοίρα μας είναι η διαρκής αναζήτηση της πολιτικής χειραφέτησης και της οικονομικής αυτοδυναμίας σε ένα διεθνές περιβάλλον που, διαχρονικά, περιορίζει ή και στραγγαλίζει αυτή την προοπτική,καταδικάζοντας τους λαούς μας σε υπανάπτυξη, εξάρτηση και στέρηση στην πράξη των δικαιωμάτων που απορρέουν από την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας.

 

Υπάρχουν όμως και έντονες διαφοροποιήσεις στα ιδεολογικά χαρακτηρηστικά των πολιτικών κινημάτων και κομμάτων που ''γέννησε''  τόσο η Λατινική Αμερική, όσο και η Ευρώπη τον τελευταίο αιώνα, με σημαντικότερη την αντίληψή τους γιά το Έθνος και τον εθνικό χαρακτήρα του αντιαποικιακού αγώνα.

 

Η Ελλάδα έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου στην Ευρώπη

Ο Παπανδρέου ήταν «εκτελεστική μαριονέτα των ΗΠΑ», η Ντόρα Μπακογιάννη ήξερε για τα πετρέλαια και το ΔΝΤ θέλει να στύψει την Ελλάδα πριν την ξεπουλήσει για τα κοιτάσματά της. Αυτά τα συγκλονιστικά γράφει, μεταξύ άλλων, ο Γερμανός ειδικός σε θέματα χρηματιστηρίου Ντιρκ Μιούλερ -γνωστός και ως «Mr. Dax»- στο νέο βιβλίο του, με τίτλο «Showdown».

Ο ίδιος θεωρεί ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα αν είχε το δικό της νόμισμα ή αν αξιοποιούσε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της, καθώς, όπως λέει, «στο ελληνικό υπέδαφος βρίσκονται τα μεγαλύτερα αποθέματα στην Ευρώπη», ενώ τονίζει ότι σκοπός του ΔΝΤ είναι να καταστρέψει την ελληνική οικονομία ώστε τα ελληνικά κοιτάσματα να πωληθούν φθηνά σε πολυεθνικές.

Η Ευρώπη δεν λαμβάνεται υπόψη, το παιχνίδι κυριαρχίας παίζεται αλλού

Λείπει το όραμα και ο ηγέτης

Γιατί επιτέλους δεν επαναστατεί ο ελληνικός λαός; Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει έστω και ένας αναγνώστης, που δεν έθεσε ο ίδιος ή δεν άκουσε το ερώτημα «γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος;». Εξάλλου όλοι αντιλαμβανόμαστε πως όσο δεν αντιδρούμε τόσο η κατάστασή μας θα γίνεται χειρότερη. Και όμως τίποτα δεν γίνεται. Αλλά, όσο και αν ηχεί περίεργο, αυτή τη στιγμή ο ελληνικός λαός είναι σε τέτοια κατάσταση επαναστατικότητας που δεν παίρνει άλλο. Και όμως δεν ξεσηκώνεται. Και δεν φταίει η φυλή μας, ούτε η ποιότητα του Έλληνα και άλλες ανοησίες που ακούγονται για να αιτιολογήσουν το φαινόμενο του καναπέ. Κάθε λαός επαναστατεί μόνο αν συντρέξουν σωρευτικά τέσσερις (μαθηματικές θα λέγαμε) προϋποθέσεις, διαφορετικά αφανίζεται χωρίς να καταλάβει το γιατί.

Α) Πρέπει να υπάρξει ένα όραμα, μια ιδέα. Δηλαδή πρέπει να υπάρξει η πνευματική τροφή που θα καλύψει την πνευματική αναζήτηση που έχει ανάγκη ο άνθρωπος για να δράσει. Ποιο είναι αυτό το όραμα σήμερα; Μήπως ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός, ο φιλελευθερισμός ή ο νεοφιλελευθερισμός; Έχουμε ξεμείνει από ιδεολογίες.

Β) Πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένος και ορατός εχθρός. Κανένας λαός δεν ξεσηκώνεται ποτέ με αντίπαλο τον κανένα ή έναν αόρατο εχθρό (π.χ. παγκοσμιοποίηση, αγορές, δανειστές κ.λ.π.) που δεν μπορεί να τον δει. Υπάρχει άραγε ορατός εθνικός ή ταξικός εχθρός;

Το ελληνικό ευρω-δίλημμα: Διαχείριση της αυταπάτης ή κόψιμο του γόρδιου δεσμού;

Άρθρο παρέμβαση του Αλέκου Παπαδόπουλου       

Το συμφέρον της Ελλάδας είναι να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Ταυτόχρονα, είναι πεποίθησή μου ότι το πρόγραμμα οικονομικής και λειτουργικής ανάταξης, που συγκρότησε και επέβαλε ο τριμερής Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος, σε συνδυασμό με την απουσία εθνικής αυτενέργειας, την οδηγεί, παρά τα κύματα εισαγόμενης και εδωδίμως καλλιεργούμενης εσχάτως αισιοδοξίας, σε “πλήρες τέλμα” εντός της επόμενης τριετίας. Παρά την σημερινή ρητορική του διεθνούς παράγοντα ότι η Ελλάδα δεν θα εκδιωχθεί από την Ευρωζώνη, εκτιμώ ότι αυτή τη στιγμή οι πιθανότητες να αχθεί μόνη της εκτός αυτής είναι πολύ μεγαλύτερες από την παραμονή της. Η συνεχιζόμενη εγγενής αδυναμία της να κατανοήσει το βάθος του προβλήματός της και να προσαρμοστεί στις σημερινές αλλά και στις μέλλουσες οικονομικές συνθήκες ανταγωνισμού που θα επικρατήσουν στην Ευρώπη και όχι μόνο θέτουν εξαρχής το όλο θέμα της παραμονής της στην Ευρωζώνη.

Το «τέλος» του μνημονίου;

 

   Η συμφωνία του 2010, όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα, ανάμεσα στη χώρα μας και στο Τριμερές Σχήμα για την χρηματοπιστωτική διάσωσή της, καθώς και τα κάθε μορφής μέτρα που περιελάμβανε - και ανεξάρτητα από τις όψιμες θεωρίες και άλλοθι, που εν τω μεταξύ αναπτύχθηκαν, περί “λάθους υπολογισμού του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή” - ήταν απολύτως αναγκαία και επιβεβλημένη για τη διατήρησή της στο Ευρώ και την απαλλαγή της από παραμορφώσεις και δυσλειτουργίες, οι οποίες την οδήγησαν σε κατάσταση “χρεοστασίου”.

 

Με ποιους «πατριώτες» και για ποια Ελλάδα ;

Βρε πως αλλάζουν οι καιροί κι εκεί που ήταν «ντροπής» πράμα να υποστηρίζεις ότι αγαπάς τον τόπο σου κι είσαι πρώτα πατριώτης και μετά «πολίτης του κόσμου» που ήταν η μόδα της μεταπολίτευσης, αυτό άλλαξε σε μια μέρα.  Τι σύμπτωση όμως κι αυτή, να ‘ναι η μέρα που μπήκαμε σε μνημόνιο κι αρχίσαν οι περικοπές ;

Ας είν’ καλά ο GAP και ο οίκος μόδας “Onesize Patriot” που έφεραν τα πάνω κάτω. «Πατριωτικά συνολάκια» για κάθε γούστο και ηλικία. Για κάθε κοινωνική ομάδα και τα μέλη της. Για τα οικονομικά ρετιρέ αλλά και για το πόπολο του μεροκάματου. Για επώνυμους κι ανώνυμους, για  επιχειρηματίες κι εργάτες. Για προνομιούχους και λησμονημένους,  για εγγράμματους κι αγράμματους.

 Κουτσοί – στραβοί, έμπαιναν κομματικοί παρτάκηδες κι έβγαιναν «παρτάκηδες πατριώτες». Ο καθ’ ένας και μια ξεχωριστή «πατρίδα». Ο καθ’ ένας και μια ξεχωριστή Ελλάδα.

 

Σύγκριση του νεοφιλελευθερισμού με τον κλασσικό φιλελευθερισμό

Ντούνης Ανδρέας           

   



    Η πολιτική φιλοσοφία του κλασσικού φιλελευθερισμού έχει ως κεντρικό πυλώνα την λοκιανή θεωρία της ανοχής. Ο John Locke στην Επιστολή για την Ανεξιθρησκεία του 1865 «Epistola de Tolerantia ad Clarissimum Virum» έθεσε τα ζητήματα της θρησκευτικής ελευθερίας και διαφορετικότητας, δηλαδή την απαλλαγή των ατόμων από την καταπίεση της θρησκευτικής εξουσίας και του δογματισμού. Επίσης, σε ένα «ρυθμιστικό επίπεδο» υποστήριξε θερμά τον διαχωρισμό των εξουσιών κράτους και εκκλησίας. Μέσα όμως από την Επιστολή, συνάμα αναδείχθηκε και η φιλελεύθερη πολιτική θεωρία του John Locke. Η πολιτεία συγκροτείται από μία κοινωνία ανθρώπων, και το κράτος θα πρέπει να παρέχει τα εχέγγυα για την διασφάλιση των αστικών ελευθεριών και της ατομικής ιδιοκτησίας.

Ένα Παρόν...δίχως μέλλον

«...Η δασκαλα μας σημερα, μας ρωτησε πως περασαμε το καλοκαιρι και όλα τα παιδια ειχαν να της πουνε πολύ ωραια πραγματα από τα μερη που πηγανε διακοπες εφετος, εκτος από κανα δυο, που οι γονεις τους δεν ειχανε λεφτα και δεν πηγανε διακοπες αλλα καθισανε εδώ και πηγαινανε για μπανιο με τα πουλμαν του Χαλουλου, με τα οποια πηγαινει και η γιαγια μου, όχι για να κανει μπανιο αλλα για να κανει λεει αμμολουτρα, να της περασει η μεση της που την ποναει.

 Εμενα όμως η δασκαλα όταν ηρθε η σειρα μου δεν με ρωτησε γιατι ξερει, όπως το ξερουνε ολοι στη γειτονια μου, στου Γκυζη, ότι ο μπαμπας μου επεσε το καλοκαιρι από την ταρατσα της πολυκατοικιας μας και εφυγε πολύ-πολύ μακρια, πολύ πιο μακρια από εκει που μπορουν να φτασουν τα πουλμαν του Χαλουλου ή οποια αλλα πουλμαν.

Το ελληνικό πρόβλημα: το κράτος κατοχής και η έξοδος από την κρίση

Γιώργος Κοντογιώργης         

1. Το δραματικό περιεχόμενο με το οποίο σημάνθηκε η ελληνική κρίση ανάγεται ευθέως στον χαρακτήρα της. Ενώ στις άλλες χώρες (Ιρλανδία, ΗΠΑ κλπ) η οικονομική κρίση συνδέεται με την ανατροπή της ισορροπίας που επήλθε μεταξύ κοινωνίας, κράτους και αγοράς στο παγκόσμιο σύστημα *[1], στην ελληνική περίπτωση το κράτος είναι πρωτογενής αιτία της κρίσης.

Η ελληνική οικονομία, συμπεριλαμβανομένων και των τραπεζών, δεν ενεπλάκησαν ούτε άμεσα ούτε σχεδόν έμμεσα στη διεθνή κρίση. Το κράτος μετακύλυσε την κρίση στη χώρα, την εξέθεσε στο διεθνές (και ευρωπαϊκό) πεδίο και τη μετέβαλε σε «παίγνιο» και, ενπολλοίς, σε «πειραματόζωο» των εξελίξεων που συντελούνται σ’ αυτό.

Η κρίση των αριθμών και η διάσωση των ανθρώπων

Καθώς βαδίζουμε στον έκτο χρόνο της κρίσης και τον τέταρτο εντός μνημονίου, τα αποτελέσματα, είναι λίγο πολύ σε όλους γνωστά.  Οι αρχικές προβλέψεις των «ειδικών», για ανάκαμψη, μέχρι στιγμής απέτυχαν παταγωδώς , η ανεργία έχει πιάσει κόκκινο και το επίπεδο φτώχειας είναι από τα μεγαλύτερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι μόνο.

Το μεγαλύτερο όμως κακό δεν είναι ότι συμβαίνει αυτή τη στιγμή, αλλά η έλλειψη θετικής προοπτικής *(1)  για τα επόμενα χρόνια. Δεν υπάρχει χειρότερο απ’ το να στερείται ένας λαός του δικαιώματος στο όνειρο και στην ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερο για έναν λαό που έχει παρόν χωρίς μέλλον  και αυτό κατάφερε, δυστυχώς, το προϋπάρχον πολιτικό προσωπικό της χώρας.