Η δική μας ανέφικτη αστική τάξη- Το σήμερα

Αυτοί * και οι νεόπλουτοι των δεκαετιών που ακολούθησαν απετέλεσαν τον πυρήνα της άρχουσας τάξης – όχι φυσικά αστικής – του σήμερα. Της οικονομικής και μεντιακής, της δανειοβόρας, κρατικοδίαιτης, πολιτικόφαυλης και πειρατικής ολιγαρχίας. Που και σήμερα πάλι συνεχίζουν την παράδοση της συνεργασίας τους με τον «κατακτητή», στη νέα της εκδοχή, με τους τροϊκανούς, τους Μερκελιστές τους συστημικούς «τραπεζολάτρες» και τους χρηματοπιστωτικούς αφέντες.

Το έχει το DNA τους, όπως φαίνεται. Τα τελευταία πέντε χρόνια αυτή η ολιγαρχία, η βάρβαρη, η βίαιη και πειρατική, επιχειρεί έναν νέο «εμφύλιο». Για να γλυτώσει. Όπως τότε (1944) πριν από 70 χρόνια! Για να κρυφτεί πίσω από τον κουρνιαχτό που σηκώνει εναντίον του πολιτικού συστήματος. Που κατ’όνομα αυτό, δήθεν, κυβερνούσε. Και γι’αυτό το δικάζουν λυντσαρικά, τηλεοπτικά, συνολικά χωρίς ελαφρυντικά. Και αμετάκλητα. Υποβάλλουν τεχνηέντως την ιδέα και την κάνουν από υπόθεση βεβαιότητα, ότι δηλαδή, όσοι έτυχε να είναι πολιτικοί στα χρόνια της μεταπολίτευσης αυτοί είναι οι αποκλειστικά υπαίτιοι, γιατί αυτοί «εκυβέρνησαν»! Βαθυστόχαστο έως νηπιασμού επιχείρημα! Όμως, η εναγώνια κραυγή των Κων/νου Καραμανλή, το 1963 (μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη) διαχρονικά τους διαψεύδει. Διότι απλά οι πολιτικοί δεν εκυβέρνησαν, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων κορυφής.

Η «ψευδοελίτ» εκυβέρνησε. Η ολιγαρχία, έτσι όπως την περιγράψαμε, εκυβέρνησε. Συνεπικουρούμενη από τους «Νεποτικούς» των Πανεπιστημίων, των Τραπεζών και της Οβιδιακής Αριστεράς. Αυτό ήταν και είναι το βαθύ καθεστώς. Και αλλοίμονο σε εκείνους που δεν το βλέπουν. Είναι εκτός τόπου και χρόνου. Δεν έχουν ιδέα για τις σχέσεις αιτίων προς αιτιατά των πολιτικών πραγμάτων. Οι πενήντα οικογένειες παλαιές και παλαιοκοτζαμπασικές, ανανεούμενες και νεοπλουτικές, προστατευόμενες και ανήκουσες σε λέσχες και στοές, αυτές εκυβέρνησαν. Μέχρι και οι δήθεν κομματικοί στρατοί (πρασινοφρουροί και γαλαζοφρουροί) προσχήματα κυβερνώντων ήσαν. Και ψίχουλα και αποφάγια από το μεγάλο φαγοπότι του αρχοντολογιού μάζευαν.

 

Η δική μας ανέφικτη αστική τάξη - Το χθές

Η ιστορική αδικία είναι πελώρια και κραυγαλέα. Δεν άφησαν τους βιοπαλαιστές της υπαίθρου (μικρογεωργοποιμένες) να επεκταθούν και να ανέβουν με την αύξηση των εισοδημάτων τους, την εμπορία των προϊόντων τους και κατ’επέκταση την απόκτηση ρευστότητας. Ο κλήρος από γενιά σε γενιά εμίκραινε με την κληρονομική διαδοχή.

Ποτέ δεν έφθαναν σε παραγωγικό περίσσευμα, που θα το πωλούσαν και θα αποκτούσαν ρευστό το οποίο ούτως ή άλλως θα διετίθετο αποκλειστικά σχεδόν για την προίκα της θυγατέρας ή για το χτίσιμο σπιτιού. Όλο το προϊόν τους αφιερώνετο στην τροφή των μελών της (πολυμελούς) οικογένειας και στην ανατροφή των παιδιών. Και αυτό εγίνετο για αιώνες. Συγκεκριμένα, τους ύστερους δύο αιώνες της τουρκοκρατίας και σίγουρα τα πρώτα εκατό χρόνια της ελεύθερης και παραδοσιακής Ελλάδας.

Οι βιοπαλαιστές της υπαίθρου που είχαν το σφρίγος, τη δύναμη και την όρεξη να ανέβουν στην κλίμακα της κοινωνικής και οικονομικής καταξίωσης και μετακινούμενοι στις πόλεις να αποτελέσουν την αστική τάξη, και που αποτελούσαν τον κορμό και το δυνατό βιολογικό κύτταρο της φυλής, είχαν έναν εχθρό: τους κοτζαμπάσηδες. Αυτοί ήσαν – για να το πούμε απλά και σε ορολογία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου – οι «κουϊσλινγκ» της τουρκοκρατίας, οι  τοπικοί «κυβερνήτες», άρχοντες δοτοί και συνεργαζόμενοι με τον Τούρκο. Είχαν λάβει τα σχετικά προνόμια και τους σχετικούς τίτλους από τον Οθωμανό «περιφερειάρχη» ή και από την ίδια την Υψηλή Πύλη (La Porte Sublime). Καταδυνάστευαν με χίλιους τρόπους τους υποδουλωμένους Έλληνες. Με φόρους, με δικαστικές δικαιοδοσίες  που είχαν, αλλά και με ίντριγκες και με φόνους ακόμη εναντίον των δυνατών, φιλελεύθερων και ατίθασων Ελλήνων που τους έβλεπαν σαν δυνητική απειλή. Αυτές ήσαν οι κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των σκλαβωμένων Ελλήνων από το 1600 μέχρι το 1821 και μεταξύ των «ελευθερωμένων» από το 1830 μέχρι το 1930, κατ’ελάχιστον. Για να μην πούμε μέχρι σήμερα, υπό τον όρο των ιστορικοπολιτικών κάθε φορά δεδομένων και εξελίξεων. Θα μπορούσε κανείς να εννοήσει την παραπάνω αλληλουχία των περιγραφών προβάλλοντας παράλληλα και την άλλη αληθινή παραδοχή: ότι αστική τάξη και ζωή της υπαίθρου είναι έννοιες ασύμβατες.