Τσίπρας, Σαμπιχά και οι ‘χρήσιμοι ηλίθιοι’

Προσωπικό σχόλιο : Όσοι στις ευρωεκλογές επιλέξουν ΣΥΡΙΖΑ, ας επιλέξουν άτομα που θα εκπροσωπήσουν και θα διεκδικήσουν τα Ελληνικά εθνικά συμφέροντα κι όχι του "Αζερμπαϊτζάν"

***

Το άρθρο που ακολουθεί, είναι κατά την υποκειμενική μας γνώμη με διαφορά το ΚΑΛΥΤΕΡΟ από όσα έχουν γραφτεί για την υπόθεση της Σαμπιχά Σουλεϊμάν. Τουλάχιστον, αποτυπώνει και τις απόψεις του «defence-point.gr» απόλυτα, με τη διαφορά ότι ο πολύπειρος δημοσιογράφος – αναλυτής, πραγματικό «κόσμημα» για τη δημοσιογραφική οικογένεια της χώρας επί δεκαετίες, κατόρθωσε να δώσει την ουσία της υπόθεσης σε όλες τις διαστάσεις της, ενώ εμείς γράψαμε δυο-τρία άρθρα και θα ήταν ασέβεια να ισχυριστούμε ότι φέραμε το ίδιο αποτέλεσμα!

Το μόνο που μπορούμε να αναφέρουμε, είναι ότι εάν ο Σταύρος Λυγερός κατατάσσεται ως αριστερός, τότε αυτή είναι η Αριστερά που εμείς σεβόμαστε, για να μην πούμε κιόλας ότι καμαρώνουμε. Διαβάστε τι έχει γράψει και θα καταλάβετε τι εννοούμε.

Του Σταύρου Λυγερού,

Ο αποκλεισμός ενός προσώπου από το ψηφοδέλτιο ενός κόμματος συνήθως είναι θέμα δευτερεύουσας σημασίας. Αυτό που κάνει την περίπτωση της Ρομά κοινωνικής ακτιβίστριας Σαμπιχά Σουλεϊμάν διαφορετική, είναι ότι ο εκ των υστέρων αποκλεισμός της από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ έχει αιτίες που μόνο επιφανειακά παραπέμπουν σε εσωκομματικές αντιθέσεις.

Υπενθυμίζουμε ότι η Κεντρική Επιτροπή έχει εγκρίνει με ευρεία πλειοψηφία την υποψηφιότητα της Σαμπιχά. Πριν την υπερψηφίσει, άλλωστε, άκουσε τις ενστάσεις του μέλους της Αϊχάν Καραγιουσούφ, ο οποίος κατέληξε με τη φράση «εμείς οι Τούρκοι δεν θα ψηφίζουμε την Τσιγγάνα»! Το θέμα, λοιπόν, έπρεπε να είχε λήξει.

"Το σύνδρομο του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού"...

Του Σταύρου Λυγερού    

 

H κρίση δανεισμού και η υπαγωγή της Ελλάδας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο δεν ανέδειξε μόνο το κραυγαλέο έλλειμμα διαχειριστικής ικανότητας των πολιτικών ελίτ.
Ανέδειξε και το βαθύρριζο σύνδρομο εξάρτησης των ελληνικών ελίτ.

Επιβεβαιώθηκε η ευκολία με την οποία οι κατά βάση υπεύθυνοι για την κατάντια της Ελλάδας κατέφυγαν στην αγκαλιά των κηδεμόνων κι από εκεί κουνάνε το δάκτυλο στην κοινωνία.

Το «κόμμα του Μνημονίου» έχει ως κοινό παρονομαστή τον ιδεολογικό μεταπρατισμό και το μετέωρο κοσμοπολιτισμό, οι οποίοι προτάσσουν την ταμπέλα του ευρωπαϊσμού και του εκσυγχρονισμού.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τη μία από τις δύο εκδοχές του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού.
Η άλλη είναι η δαιμονοποίηση της ΕΕ και ευρύτερα της Δύσης.
Η σύνδεση των δύο αυτών φαινομένων φαίνεται εκ πρώτης όψεως αβάσιμη, αλλά στην πραγματικότητα ο πολιτικοψυχολογικός μηχανισμός είναι ο ίδιος.