''ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΠΟΤΕ Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ...

του Νίκου Καλογερόπουλου

 Έχουμε φθάσει στο τέλος μιας μακράς διαδικασίας που έχει αρχίσει από το 1973 και φθάνει σήμερα να πλησιάζει τον τελικό της σκοπό. Δεν θα σταματήσω να το τονίζω, όπως ο Κάτων: Delenda Carthago και Delenda*(1) η οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδος. Την θέση του Κάτωνος έχουν σήμερα οι κληρονόμοι του ιστορικού γεγονότος που λέγεται «το Ανατολικό Ζήτημα»*(2). Άρχισε επί Αικατερίνης συνεχίζεται με την Ιερή Συμμαχία και υπάρχει ολοζώντανο μέχρι σήμερα, το μόνο που έχει αλλάξει είναι οι πρωταγωνιστές και τα αίτια.

 

Γιατί δεν θα επιλυθεί το μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδος!

Γιάννης Κολοβός



Τον Ιούλιο του 2009 ο επίτροπος για θέματα Δικαιοσύνης και Ασφάλειας κ. Jacques Barrot επισήμανε ότι «υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αποσταθεροποίησης της Ελληνικής Δημοκρατίας εξαιτίας των εντελώς ανεξέλεγκτων μεταναστευτικών κυμάτων» ενώ τον Μάιο του 2011 ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρήστος Παπουτσής υπογράμμιζε ότι «Με ευθύνη όλων των πολιτικών δυνάμεων επιτρέψαμε [το θέμα της παράνομης μετανάστευσης] να γίνει στην ουσία μία βόμβα στην ποδιά της ελληνικής κοινωνίας». Πώς όμως φθάσαμε ως εδώ;

 

Η χαμένη τιμή των Ελλήνων

Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός,   Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Ο Σημίτης έδωσε και πάλι τη βασική φόρμουλα για την ανθρωπολογική μετάλλαξη των Ελλήνων όταν είπε ότι το κύριο εμπόδιο στην ανάπτυξη ήταν η ιδιαιτερότητα των Ελλήνων.

 Να παρατηρήσουμε εδώ ότι δεν αναζήτησε την αιτία της «κακοδαιμονίας» μας σε κάποιο επιμέρους συστατικό στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας (π.χ. την Ορθοδοξία ή τον κοραϊσμό ή τον ραγιαδισμό, τον ατομικισμό κ.λπ.) το οποίο εξοβελίζοντας θα μπορούσαμε να ελπίσουμε σʼ ένα πιο θετικό μέλλον. Όχι, ολάκερη η ιδιαιτερότητα των Ελλήνων, δηλαδή ό,τι συνιστά την ελληνικότητα αυτήν καθαυτήν μπήκε στο στόχαστρο του «εκσυγχρονιστικού» λόγου. Το στοίχημα ήταν οι Έλληνες να πάψουν να είναι Έλληνες προκειμένου να... προοδεύσουν. Η πρόοδος, η ανάπτυξη, ο εκσυγχρονισμός ήταν ο προβαλλόμενος στόχος. Η ανθρωπολογική μετάλλαξη των Ελλήνων, το μέσον για την επίτευξη του στόχου αυτού.

Τι πραγματικά είπε ο Ισοκράτης για τους μετέχοντες Ελληνικής Παιδείας.

Πουθενά δὲν ἀναφέρει ὁ Ἰσοκράτης (οὒτε ἂλλος Ἓλλην συγγραφεὺς) ὃτι “Ἓλληνὲς εἰσι οἱ μετέχοντες τῆς Ἑλληνικῆς παιδείας”. Ἡ ρῆσις αὐτὴ, τὴν ὁποίαν κατά κόρον ἐξεμεταλεύθησαν τὰ Μ.Μ.Ε., εἶναι χαλκευμένη, παράφρασις, παρερμηνεία, διαστρεύλωσις τοῦ 50οῦ ἐδαφίου απὸ τὸν “Πανηγυρικὸν” τοῦ Ἰσοκράτους, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν πραγματικότητα διατυπώνει, σαφῶς, τελείως αντίθετη ἒννοια. (Γι’ αὐτὸ δὲν ἐπιθυμοῦν κάποιοι νὰ διδάσκωνται τὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ εις τὰ σχολεῖα: γιὰ νὰ μποροῦν διάφοροι ἐπιτήδειοι, νὰ ἐρμηνεύουν τὰ ἀρχαῖα κείμενα ὃπως τοὺς βολεύει).



Ὁ Ἰσοκράτης, λοιπὸν, πλέκων τὸ ἐγκώμιον τῆς πνευματικῆς αἲγλης τῶν Ἀθηνῶν, γράφει ἐπὶ λέξει:

“.... ΤΟΣΟΥΤΟΝ Δ’ ΑΠΟΛΕΛΟΙΠΕΝ Η ΠΟΛΙΣ ΗΜΩΝ ΠΕΡΙ ΤΟ ΦΡΟΝΕΙΝ ΚΑΙ ΛΕΓΕΙΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΩΣΘ΄ ΟΙ ΤΑΥΤΗΣ ΜΑΘΗΤΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΓΕΓΟΝΑΣΙΝ, ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΝΟΜΑ ΠΕΠΟΙΗΚΕ ΜΗΚΕΤΙ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ ΔΟΚΕΙΝ ΕΙΝΑΙ, ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΛΕΙΣΘΑΙ ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ Η ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ.”

Ποιοί «γλωσσολόγοι» εἶναι γλωσσολόγοι;

Στὴν προσπάθειά μου νὰ κατανοήσω τὴν λογικὴ αὐτῶν ποὺ καταφέρονται κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης μὲ τὶς πράξεις τους, ἄν καὶ γλωσσολόγοι, ἀνεζήτησα πολλὰ στὸ διαδίκτυον.
Μεταξὺ αὐτῶν ποὺ ἐρεύνησα ἦταν τὰ τυπικὰ προσόντα ποὺ ἀπαιτοῦνται ἀπὸ κάποιον γιὰ νὰ λέγεται γλωσσολόγος.

 





 Ἔμαθα λοιπὸν πὼς γιὰ νὰ εἶναι κάποιος γλωσσολόγος κι ὄχι κάτι ἄλλο, ἀπαιτοῦνται δύο πολὺ σοβαροὶ πυλῶνες-γνώσεις. Ὁ ἕνας λέγεται Ἀρχαῖα Ἑλληνικὴ γλῶσσα, καὶ εἶναι δεδομένον πὼς θὰ τὴν κατέχουν, κι ὁ ἄλλος λέγεται σανσκριτικὴ γλῶσσα, κι ἐπίσης θεωρεῖται αὐτονόητον πὼς θὰ τὴν κατέχουν!
Ὅλα ὅσα σᾶς γράφω ἀφοροῦν φυσικὰ στὰ διεθνῆ πρότυπα.

Ένα ενδεχόμενο στοίχημα

Χρήστος Γιανναράς

Σε επανάληψη το ερώτημα, το κρίσιμο για τον ρεαλιστικό προσανατολισμό μας στο ελλαδικό σήμερα: Aν εξαφανιζόμασταν (και τυπικά) από τον ιστορικό ορίζοντα οι Eλληνώνυμοι, ποιος θα είχε να χάσει τι; Tι το ξεχωριστό δικό μας κομίζουμε σήμερα στο γίγνεσθαι του κόσμου (στην Eυρωπαϊκή Eνωση, στη διεθνή κοινότητα) – κάτι που μόνο εμείς διασώζουμε ή κατ’ εξοχήν καλλιεργούμε, και οι άλλοι το εκτιμούν και το χρειάζονται;

Για να χαριτολογήσουμε το μακάβριο: Mήπως θα νοσταλγήσει κανείς την αρχιτεκτονική νεωτερική μας καλαισθησία, τις τριτοκοσμικές μας πολυκατοικίες που ασέλγησαν βανδαλικά στο κάλλος της γης μας και στην ποιότητα της ζωής μας; Mήπως τους κοινοβουλευτικούς μας θεσμούς που γέννησαν το πελατειακό κράτος, τη διαφθορά, τη διαπλοκή, την απάνθρωπη αδικία, το ρεζιλίκι της αναξιοκρατίας; Θα υπάρξει κανείς που να αναπολήσει με συγκίνηση τον παραλυμένο, ατελέσφορο, τυραννικό για τον πολίτη κρατικό μας μηχανισμό; Mήπως τον συνδικαλισμό μας, βασανιστή ασύδοτο των αδύναμων και της φτωχολογιάς;

Η προδοσία των Ηγετών πολιτικών και πνευματικών

Σχόλιο αντί προλόγου : Κατά καιρούς έχω εκφράσει την προσωπική μου εκτίμηση ότι χωρίς κοινωνική συνοχή δύσκολα θα υπάρξει συλλογική αντίδραση σε ότι βιώνουμε. Το άρθρο που ακολουθεί καταδεικνύει πως επιμελώς και σε βάθος χρόνου αποδόμησαν τα στοιχεία που συντελλούν στην κοινωνική συνοχή.

 

 



 

ΜΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΥ

Aν.Καθ. Φιλοσ. Σχ. του Παν. Αθηνών

Ημερίδα στο Κάραβελ

Αίθουσα Μακεδονία

10 Μαρτίου 2013, ώρα 11-8μμ

Διοργάνωση: Πατριωτικό Βήμα / Φόρουμ Εθνικής Στρατηγικής

Θέμα: «Η προδοσία των Ηγετών πολιτικών και πνευματικών»

Είναι γνωστό ότι συντονισμένα πυρά εκτοξεύονται εναντίον της Ελλάδος ως έθνους και ως Ορθοδοξίας από τους λεγόμενους πνευματικούς ηγέτες οι οποίοι ανάλογα με τους χορηγούς τους χορεύουν και ποδοπατούν τα ιερά και όσια της φυλής. Χλευάζουν και ασχημονούν πάνω στο σώμα της Ελλάδας. Μιλούν Ελληνικά αλλά δεν είναι Έλληνες.Είναι Ελληνόφωνοι, μια μικρή μερίδα σε όλα τα πανεπιστήμιά μας, τις φιλοσοφικές λεγόμενες σχολές, και στα τμήματα Ιστορίας, Φιλολογίας αλλά και Θεολογίας, στα Παιδαγωγικά Τμήματα όπου διδάσκουν γενίτσαροι καθηγητές και καθηγήτριες γνωστές για το ανθελληνικό τους μένος στο πανελλήνιο που συγγράφουν και τα αντίστοιχα διδακτικά βιβλία.