Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2013

Τί θεωρεί ο νόμος ως «εγκληματική οργάνωση»;


Τις τελευταίες μέρες ακούγεται συχνά η χρησιμοποίηση του όρου «εγκληματική οργάνωση». Με βάση το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, που περιγράφει τη φύση της, γίνονται από χρόνια συλλήψεις με την επίκλησή του. Ο πολύς κόσμος έμαθε για την ύπαρξη αυτού του όρου τις τελευταίες βδομάδες, λόγω της σύλληψης των βουλευτών και άλλων μελών της Χρυσής Αυγής. Τις τελευταίες 3-4 μέρες προέκυψε συζήτηση και για το αν το ΠΑΣΟΚ είναι εγκληματική οργάνωση! Έψαξα λοιπόν, να βρω νομική διευκρίνιση για το πότε μια ομάδα που διαπράττει παρανομίες μπορεί να ενταχθεί στο άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα. Πιο κάτω παραθέτω, όσο πιο συνοπτικά μπορώ, τα ευρήματά μου.

Μετά τη ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας που προέκυψε από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90 στη χώρα μας, εξαιτίας της κατακλυσμιαίας εισόδου μεταναστών, αρχικά από το πρώην ανατολικό μπλοκ και στη συνέχεια από ασιατικές και αφρικανικές χώρες (έστω και αν η παραβατικότητα δεν αφορά την πλειοψηφία των μεταναστών από αυτές τις χώρες), οι ελληνικές αρχές, στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο, ενέτασσαν τις ομάδες παρανόμων στο καθεστώς της εγκληματικής οργάνωσης, το οποίο προέβλεπε βαρύτατες κατηγορίες. Οπότε με μόνο αυτόν τον χαρακτηρισμό οι κατηγορούμενοι έχουν εξασφαλισμένη μια πρώτη ποινή που κυμαίνεται από πέντε έως δέκα χρόνια. Και αν κάποιος από αυτούς χαρακτηριστεί σαν αρχηγός της «εγκληματικής οργάνωσης», η ποινή του φτάνει έως και τα είκοσι χρόνια (εξ αιτίας αυτού και μόνο του χαρακτηρισμού που, κατά κανόνα, όσον αφορά ατυχείς αλλοδαπούς μικροπαραβάτες, γίνεται αυθαίρετα).

Ας δούμε όμως τι λέει ο νόμος:
 

Η Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 για το γερμανικό χρέος


Τον τελευταίο καιρό ακούμε συχνά, ιδιαίτερα από την Αξιωματική Αντιπολίτευση, την προτροπή να επιδιώξει η ελληνική πλευρά μια συμφωνία παρόμοια με αυτή που ίσχυσε για τα χρέη της Γερμανίας με βάση τη Συμφωνία του Λονδίνου το 1953. Ας δούμε, λοιπόν, τι προβλεπόταν σ'αυτήν και σε κάποιο μελλοντικό σημείωμα θα τη συγκρίνουμε με τα μνημόνια "διάσωσης" που έχουν επιβάλλει οι ξένοι (και βασικά οι γερμανοί) στη χώρα μας. 



Η Συμφωνία του Λονδίνου

Με το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η Γερμανία βρέθηκε με μια αδύναμη οικονομία, από την οποία έλειπε εκείνο που την χαρακτήριζε προπολεμικά, η βαριά βιομηχανία. Επιπρόσθετα είχε την υποχρέωση να εξοφλήσει το δημόσιο χρέος που κουβαλούσε από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα δάνεια που είχε πάρει κατά την περίοδο του μεσοπολέμου και τα δάνεια που είχε πάρει (αρπάξει) από τις διάφορες χώρες που είχε καταλάβει κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου.
 
Είναι προφανές ότι κάτω από τέτοιες συνθήκες δεν υπήρχε περίπτωση να ανακάμψει οικονομικά η χώρα, αφού δεν θα είχε τη δυνατότητα να παράξει επαρκές πρωτογενές πλεόνασμα. Παρ’όλα αυτά κατάφερε να ξεπεράσει αυτά τα προβλήματα και μετά από αρκετά χρόνια να κυριαρχεί οικονομικά στην Ευρώπη.
 
Το ερώτημα είναι πώς; Η απάντηση είναι: Αρχικά χάρη στη Συμφωνία του Λονδίνου της 27ης Φεβρουάριου του 1953.
 
Τι ακριβώς προέβλεπε αυτή η συμφωνία;

Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2013

Το Λευκό Πρόσωπο του Φασισμού


Του Μάριου Ευρυβιάδη*         
Την περασμένη εβδομάδα στο αεροδρόμιο του Λονδίνου συνελήφθη, κρατήθηκε και ανακρίθηκε για εννέα ώρες ένα άτομο που ταξίδευε από την Γερμανία για τη Βραζιλία μέσω Λονδίνου. Το άτομο ανέκριναν δέκα περίπου Εγγλέζοι διαφόρων υπηρεσιών χωρίς παρουσία δικηγόρου και χωρίς να του επιτραπεί η επικοινωνία. Κρατήθηκε και ανακρίθηκε incοmmunicandο όπως λένε στη γλώσσα της εξουσίας. Του προσφέρθηκε μόνο νερό το οποίο αρνήθηκε φοβούμενος για τη ζωή του. Τον άφησαν τελικά ελεύθερο αφού κατέσχεσαν τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή, κάρτες μνήμης, το προσωπικό του τηλέφωνο και μια κονσόλα ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Μπορεί μέσα στο συνεχιζόμενο μακελειό  στη Συρία, στην Αίγυπτο, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και σ’ άλλα μέρη του κόσμου όπου διαβιούν «παρακατιανοί άνθρωποι», η σύλληψη, και η εννιάωρη ταλαιπωρία ενός ταξιδιώτη να μην σημαίνει τίποτα. Και σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με την απώλεια μιας ζωής. Ωστόσο το περιστατικό αυτό κρύβει μια πολιτικά τρομακτική  εξέλιξη που χαρακτηρίζει πλέον τη μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου εποχή. Υποδηλώνει ότι οι κρατικές φασιστικές νοοτροπίες και πρακτικές έχουν πάρει το πάνω χέρι στο διεθνές σύστημα, αφού εφαρμόζονται πλέον με νομιμοφανείς μεθοδεύσεις υπό τη μορφή «ρουτίνας» και στις παραδοσιακές δημοκρατικές δυτικές κοινωνίες. Ως αποτέλεσμα οι πολίτες στα δυτικά κράτη χάνουν σταδιακά και ανεπαίσθητα αναφαίρετα δικαιώματα, όπως είναι οι  ατομικές και συλλογικές ελευθερίες και μαζί τους την  ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτά είναι  αγαθά που κερδήθηκαν μέσα από αιώνες αιματηρών εξεγέρσεων, πολέμων και πολιτικών αγώνων.  Ταυτόχρονα εξανεμίζονται οι προοπτικές τα δικαιώματα αυτά να κατοχυρωθούν ως οικουμενικά στα πράξη και όχι στα λόγια και σε διακηρύξεις, στο μη δυτικό κόσμο.

28η Οκτωβρίου 1940: Η αλήθεια για τη μεγάλη συνωμοσία εναντίον της Ελλάδος

  
Του Δημοσθένη Κούκουνα          

Αναρωτιέται κανείς αν ύστερα τόσα χρόνια, που έχουν μεσολαβήσει από την 28η Οκτωβρίου 1940, είμαστε σε θέση να μάθουμε - και αν είμαστε σε θέση να ακούσουμε έστω - την όλη, την πραγματική αλήθεια για το τι συνέβη τότε. Για τη μεγάλη συνωμοσία που είχε ως στόχο να πλήξει την άτυχη Ελλάδα. Για τα όσα επιβουλεύθηκαν παραδοσιακοί εχθροί ή «φίλοι» της σε βάρος της. Για τα όσα επέτυχαν τελικά να διαπράξουν ή όσα μόνον αποπειράθηκαν.
 
Είναι πολύ πιθανόν ότι, ακόμη και σήμερα, η διατύπωση της αλήθειας είναι ενοχλητική. Μας έχουν επιβάλει αναληθείς εκδοχές για τα σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας μας και μας έχουν εξαναγκάσει να τα βλέπουμε αποσπασματικά. Αν όμως θελήσουμε να εμβαθύνουμε σ’ αυτά, να τα συνδέσουμε, να δούμε και τις παραμέτρους που μας έχουν αποκρύψει, θα διαπιστώσουμε - το λιγότερο - ότι άλλα μαθαίνουμε στα σχολεία και άλλη είναι η πραγματικότητα.
 
Ο Ελληνισμός έχει δύο πλεονεκτήματα, τα οποία τελικά καθίστανται επιβλαβή για την ύπαρξή του: Το ένα είναι η παράδοσή του, η κληρονομιά του, που φτάνει κάποιες χιλιάδες χρόνια πριν - και το άλλο είναι η γεωγραφική θέση της περιοχής όπου κατοικεί και εδρεύει όλες αυτές τις χιλιάδες χρόνια. Και τα δύο, δυστυχώς, είναι κάρφος στους οφθαλμούς πολλών άλλων λαών. Οι τελευταίοι, έχοντας ένα τέτοιο βαρύ σύμπλεγμα απέναντί μας, αναζητούν κάθε λίγο και λιγάκι αφορμές για να μειώνουν τα αυθύπαρκτα για μας δύο βασικά αυτά στοιχεία. Εφευρίσκουν χιλιάδες τρόπους. Συνήθως δεν το καταφέρνουν να μας ποδηγετήσουν. Δεν μπορούν να μας εξαλείψουν. Ο Ελληνισμός είναι αείζωος και είναι ο μόνος πολιτισμός που έχει ξεπεράσει τα στενά δόγματα, διότι εκφράζεται προνομιακά από τους κατοίκους αυτού εδώ ακριβώς του γεωγραφικού χώρου.
 
Ο Ελληνισμός είναι λοιπόν το πρόβλημα για όσους δεν ανήκουν σ’ αυτόν. Και μηχανεύονται απίθανα σενάρια για την καθυπόταξή του.
 
28η Οκτωβρίου 1940. Κατ’ αρχήν θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι άλλο κεφάλαιο ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και άλλο η ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο. Ο πρώτος γινόταν ανάμεσα σε δύο πλευρές και ήταν ολοκληρωτικός, ποιος θα νικήσει και ποιος θα ηττηθεί. Ο πόλεμος στον οποίον πήρε αναγκαστικά μέρος η Ελλάδα ήταν τοπικός και είχε επίκεντρο τη χώρα μας. Είναι γεγονός ότι γύρω της υπήρχαν πολλά και ποικίλα συμφέροντα και τελικά είναι ευτύχημα ότι εδαφικά βγήκε αλώβητη απ’ όλη αυτή την τιτανομαχία, όχι όμως και ψυχικά. Τεράστιες οι απώλειες σε ανθρώπινες ψυχές, ανυπολόγιστες οι οικονομικές καταστροφές, αλλά πρωτίστως ο νέος εθνικός διχασμός που προέκυψε. Η Ελλάδα, με την εμπλοκή της στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, πήγε πολλές δεκαετίες πίσω, έχασε την εθνική της συνοχή και εξακολουθεί να βλέπει και σήμερα πληγές που προέρχονται από τα χρόνια εκείνα.
 

Σάββατο 26 Οκτωβρίου 2013

Η πάλη ενάντια στην κλεπτοκρατία και τη διαφθορά


 
του Γιώργου Καραμπελιά 

συμβολή στον διάλογο ενόψει της Συνδιάσκεψης της Κίνησης Πολιτών Άρδην
(26-28 Οκτωβρίου 2013)
 
Ένας παράγοντας που ερμηνεύει εν πολλοίς την αδυναμία της Αριστεράς, τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και, ακόμα περισσότερο, του ΚΚΕ, να προσελκύσει την πλειοψηφία των χειμαζόμενων Ελλήνων πολιτών είναι η άρνησή της –διακηρυγμένη στην περίπτωση του ΚΚΕ και σιωπηρή στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ– να καταγγείλει την κλεπτοκρατία και τη διαφθορά ως έναν από τους αποφασιστικούς παράγοντες της κρίσης. Αυτό το γεγονός μάλιστα εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και την ελκυστικότητα σχημάτων όπως οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» ή, ακόμα περισσότερο, η «Χρυσή Αυγή», που ποντάρουν προνομιακά στην καταγγελία της «κλεπτοκρατίας». Ιδιαίτερα μάλιστα για το πιο φτωχά και τα πλέον κατεστραμμένα από την κρίση λαϊκά στρώματα, αυτό το θέμα είναι αποφασιστικής σημασίας αν όχι και πρωταρχικό. Κατά συνέπεια, δεν είναι μόνον η άρνηση του πατριωτισμού και ο εθνομηδενισμός της Αριστεράς που έστειλε ένα σημαντικό κομμάτι των πολιτών προς την ακροδεξιά, αλλά και η άρνησή της να κινητοποιηθεί ενάντια σε ένα από τα πιο διεφθαρμένα και κλεπτοκρατικά πολιτικά συστήματα. (σημ. δική μου υπογράμμιση)
 
Οι αιτίες γι’ αυτό είναι πολλαπλές. Κατ’ αρχάς, η δογματική καταγγελία του «καπιταλισμού» –ιδιαίτερα του ΚΚΕ–, το οποίο οδηγεί την Αριστερά να αρνείται συστηματικά την καταγγελία της κλεπτοκρατίας και της διαφθοράς την οποία θεωρεί «λαϊκιστική», με το επιχείρημα ότι η διαφθορά δεν είναι παρά μια λογική συνέπεια του καπιταλισμού, τον οποίο και θα πρέπει αποκλειστικά να καταγγέλλουμε. Ο δεύτερος λόγος –και αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τον ΣΥΡΙΖΑ, που υποδέχεται και έναν μεγάλο αριθμό προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ συνδικαλιστών και δημοσίων υπαλλήλων– είναι το γεγονός πως θεωρούν ότι η καταγγελία μιας γενικευμένης κλεπτοκρατίας μπορεί να θίγει και ένα μεγάλο αριθμό των ψηφοφόρων τους. Και αυτό γιατί, επειδή η κλεπτοκρατία είχε διαφθείρει και ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων στον κρατικό μηχανισμό και στον συνδικαλισμό, εκλαμβάνουν την καταγγελία της ως απόπειρα να πληγεί το Δημόσιο και ο συνδικαλισμός, γι’ αυτό και θεωρούν την επιμονή στην κλεπτοκρατία ως προνομιακό πεδίο της ακροδεξιάς. Έτσι, όμως, τόσο από δογματισμό όσο και από εκλογικίστικη και λανθασμένη ανάλυση, οδηγούνται εν τέλει στο να χαρίζουν τα πιο περιθωριοποιημένα λαϊκά στρώματα στην ακροδεξιά προπαγάνδα. Η καταγγελία της κλεπτοκρατίας εγκαταλείπεται στον Τράγκα, στον Χίο και τα ποικιλώνυμα ακροδεξιά μπλογκ του διαδικτύου, ενώ η Αριστερά παραμένει προσκολλημένη στον «ταξικό αγώνα»!
 

Εθνικισμός και Διεθνισμός


Σαράντος Καργάκος

«Ψυχῆς γάρ ἀγαθῆς πατρίς ὁ ξύμπας κόσμος»
(ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ)
«Δεν είμαι από την Σπάρτη, δεν είμαι Αθηναίος, πατρίδα μου έχω όλην την Ελλάδα• τοιουτοτρόπως εκφράζεται ο γενναίος Πλούταρχος, είναι σχεδόν δύο χιλιάδες έτη, εις ένα των συγγραμμάτων του• ημείς γεννημένοι εις πλέον ευτυχισμένην εποχήν, δηλαδή όταν η θρησκεία και η φιλοσοφία εφώτισαν, εκήρυξαν, εσφράγισαν το δόγμα της αγάπης και της ισότητος, δυνάμεθα να εκφρασθούμε με φρόνημα ακόμη υψηλότερον από το φρόνημα του παλαιού ανδρός, δυνάμεθα να ειπούμε ότι ημείς δεν είμεθα ούτε από την Ελλάδα, ούτε από την Ιταλία, ούτε από την Γερμανία, ούτε από την Αγγλία, πατρίδα έχομεν το ανθρώπινο γένος• όση γη περιαγκαλιάζει ο εύμορφος αιθέρας είναι αγαπητή μας πατρίδα».

Έτσι άρχισε την περίφημη Απολογία του[1] ο Γ. Τερτσέτης. Στο απόσπασμα αυτό συμπυκνώνεται μια υγιής αντίληψη περί διεθνισμού, που αντιστρατεύεται τον κακώς εννοούμενο εθνισμό ή εθνικισμό.

1. Ο εθνικισμός: Το πρόβλημα των σχέσεων του ανθρώπου με τους γύρω του ανθρώπους απασχόλησε και τη φιλόσοφη διανόηση και τον κοινό νου από τ’ αρχαία χρόνια ως τα σήμερα.

Πρώτος ο Αριστοτέλης διαπίστωσε ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του «ζῶον πολιτικόν», δηλαδή κοινωνικό και γι’ αυτό αποστρέφεται το μονήρη και πλάνητα βίο κι επιθυμεί το συγχρωτισμό, την επικοινωνία, την κοινή μ’ άλλους ανθρώπους διαβίωση.

Από αυτή την έμφυτη ροπή για κοινωνία και την από λόγους αντικειμενικούς δημιουργούμενη ανάγκη για συνεργασία, προέκυψε η ιδέα της εθνότητας, που εκφράζει ένα σύνολο ανθρώπων συνδεομένων μεταξύ τους με ισχυρούς συνεκτικούς δεσμούς.

Για να σφυρηλατηθεί το πνεύμα της ενότητας ανάμεσα στα μέλη μιας εθνότητας, είναι απαραίτητο αυτά να εμφορούνται από μια ιδεολογία. Την ιδεολογία αυτή ονομάζουμε εθνισμό ή εθνικισμό. Ο καλώς εννοούμενος εθνικισμός έχει σαν πρώτο βασικό γνώρισμα τη φιλοπατρία, δηλαδή την αγάπη προς τη γενέθλια γη και προς την εθνότητα. Από την αγάπη αυτή απορρέουν κι άλλα γνωρίσματα, όπως η επιδίωξη για αποκατάσταση εθνικών δικαίων, η επιδίωξη της εθνικής αυτοτέλειας και η άρνηση κάθε μορφής υποτέλειας, η πίστη και η προσήλωση στις ιστορικές παραδόσεις, ο σεβασμός των μνημείων και των παραδόσεων και η διαφύλαξη με θρησκευτική ευλάβεια όλων των εκδηλώσεων, στις οποίες το έθνος αποτύπωσε με τρόπο ανάγλυφο την ψυχή του.

Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2013

ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ


Είναι ο αναρχισμός και ο Πατριωτισμός δύο ασύμβατες έννοιες;  Μπορεί κάποιος να είναι αναρχικός και ταυτόχρονα πατριώτης; Για να είναι κάποιος διεθνιστής και ανθρωπιστής, πρέπει να παραιτηθεί από την εθνική του ταυτότητα;

Τον τελευταίο καιρό, κυρίως στο λεγόμενο "αναρχικό και αντί- εξουσιαστικό χώρο" (αλλά και στην αριστερά γενικότερα) έχει δημιουργηθεί μια "διεθνιστική" κουλτούρα η οποία μισεί κάθε τι που αναφέρεται στο έθνος και την πατρίδα, επειδή δήθεν ο πατριωτισμός εξελίσσεται σε φασισμό και εμποδίζει την εξέλιξη της κοινωνίας και ότι το αιγαίο ανήκει στα ψάρια του και άλλα τέτοια φαιδρά.


Τα άτομα που υποστηρίζουν τη θεωρία αυτή, αν και δεν έχουν να αντιτάξουν κανένα είδος οργάνωσης της κοινωνίας που να αντέχει σε λογική εξέταση και επιχειρήματα, επιμένουν βλακωδώς στην ανόητη αυτή στάση που κατά πάσα πιθανότητα οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έχουν ανοίξει ούτε ένα βιβλίο στη ζωή τους να δουν τι πρεσβεύει ο αναρχισμός, ενώ όσα γνωρίζουν τα γνώρισαν από "διαβασμένους" "συντρόφους" που ξέρουν από αυτά και τους οποίους σέβονται και οι οποίοι τους "καθοδήγησαν" στη γνώση τους αυτή.

Ας δούμε όμως τι έγραψε ο σημαντικότερος διανοούμενος του αναρχισμού Μιχαήλ Μπακούνιν, ο οποίος είναι για πολλούς ο πατέρας του αναρχισμού:

Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2013

Η ταμπελοποίηση μιας κοινωνίας σε κρίση


Σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα που έχει πληρώσει με βαρύ φόρο αίματος την αντίστασή της κατά του φασισμού και του ναζισμού το  ’40 θα περίμενε κανείς μεγαλύτερη ωριμότητα στις κρίσεις όσων με περισσή ευκολία σήμερα χαρακτηρίζουν φασίστες όλους όσους έχουν διαφορετική γνώμη ή άποψη από την δική τους.


«Ο φασισμός των αντιφασιστών», όπως έχει χαρακτηριστεί το φαινόμενο, είναι μπροστά στο «σπίτι μας»  και κτυπά την πόρτα.
Σε μια χώρα που βίωσε το δράμα του εμφυλίου πριν προλάβει καν να χαρεί την απελευθέρωσή της απ’ τους κατακτητές Γερμανοιταλούς και τους άλλους συμμάχους τους, θα περίμενε κανείς σύνεση και περίσκεψη σε χαρακτηρισμούς που ανασύρουν ματωμένες μνήμες σε μια κρίσιμη για την χώρα μας περίοδο που δεν περισσεύει κανείς απ’ όσους δηλώνουν ότι αγαπούν αυτόν τον τόπο, ανεξαρτήτως ιδεολογικών διαφορών.
Με αφορμή την Χρυσαυγιάδα, αλλά και πριν απ αυτή, σημαντική μερίδα αρθρογράφων και σχολιαστών στο διαδίκτυο, απερίσκεπτα κατά την εκτίμησή μου, δεν διστάζουν να χαρακτηρίζουν φασίστες και ναζιστές όσους ψήφισαν Χρυσή Αυγή ή κι όσους δηλώνουν έστω συμπαθούντες. Είναι όμως έτσι ; Ή μήπως υπάρχει και άλλη ερμηνεία του φαινομένου αύξησης της ΧΑ πριν τις δικαστικές εξελίξεις για το συγκεκριμένο κόμμα ή και μετά ;
Σε ένα εκτενές κι ενδιαφέρον άρθρο του ο Παναγιώτης Τραϊανού *(1) μεταξύ άλλων δίνει την δική του προσέγγιση στο φαινόμενο αύξησης της ΧΑ και θέτει κρίσιμα και σημαντικά ερωτήματα που θα έπρεπε να προβληματίσουν όλους μας και ειδικά όσους με ευκολία έχουν αποδεχθεί την απόδοση συλλογικής ευθύνης σε έναν ολόκληρο λαό με τους χαρακτηρισμούς «φασίστες» και «ρατσιστές».
Γιατί όλα αυτά τα δημοσιεύματα στον ξένο τύπο για τον «ρατσισμό των Ελλήνων» και τον «φασισμό των Ελλήνων» όταν τα ακροδεξιά κόμματα της «πολιτισμένης Ευρώπης» καταγράφουν μεγαλύτερα ποσοστά *(1Β) και τα περιστατικά ρατσιστικής βίας είναι καθημερινά φαινόμενα πολλά χρόνια πριν εμφανιστούν στην Ελλάδα ;
Ποιόν και τι εξυπηρετεί ο «εκφασισμός» της Ελλάδας ;
 

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου     

Μας λένε «να σεβόμαστε τη δικαιοσύνη». Αλλά και οι κρίνοντες κρίνονται, έλεγε για τους δικαστές ο Γεώργιος Παπανδρέου. Οι πρώτοι που πρέπει να σέβονται τον ρόλο τους είναι οι ίδιοι, ένα σώμα με τη βεβαρημένη ιστορία του ελληνικού δικαστικού σώματος, που παρήγαγε μεν τις τεράστιες μορφές ενός Τσερτσέτη και ενός Σαρτζετάκη, συνεισέφερε όμως και τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου ως πρώτο Πρωθυπουργό της Χούντας που επέβαλαν οι ΗΠΑ, ενώ δεν βρήκε ακόμα το ελαχιστότατο θάρρος που θα χρειαζόταν για την αναψηλάφηση της υπόθεσης Πολκ, καίριας για την ξένη εξάρτηση της Ελλάδας.

Καταλαβαίνω ασφαλώς τη δυσκολία της υπόθεσης της ΧΑ, τα προβλήματα που θέτει στους λειτουργούς, τις τεράστιες αντιφατικές πιέσεις που δέχονται. Αλλά ο τρόπος που θα χειρισθούν αυτή την υπόθεση, θα αφήσει βαθύ αποτύπωμα στην κατάσταση της δημοκρατίας, μπορεί να παίξει μακροχρόνια σπουδαίο ρόλο ακόμα και για το αν θα οδηγηθούμε σε ανοιχτή ή συγκαλυμμένη δικτατορία, σε εμφύλιο χαμηλής ή υψηλής έντασης. Δυστυχώς, οι δυνατότητες αυτές ενυπάρχουν στην πορεία που εγκαινίασαν Μνημόνια και Δανειακές τον Μάιο 2010.

Τα λέω γιατί δεν αντιλαμβάνομαι πως γίνεται τα πιο ευαίσθητα ντοκουμέντα της δικογραφίας της ΧΑ να βρίσκουν το δρόμο από την ανάκριση στα μέσα της διαπλοκής και της διαφθοράς, ώστε να δημιουργούνται οι εντυπώσεις που επιδιώκει η κυβέρνηση και οι ξένοι προϊστάμενοί της, πιστωτές και προστάτες. Εκτιμώ ότι, με αφορμή και ευκαιρία την ΧΑ, άρχισε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι με τους θεσμούς, τη νομιμότητα και τη δημοκρατία. Οι Χρυσαυγίτες είναι απεχθείς σε πολύ μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης που τους καταδικάζει – υπάρχουν όμως κύκλοι που θέλουν να χρησιμοποιήσουν αυτή την απέχθεια για να καταστρέψουν ανενόχλητοι βασικούς κανόνες της αστικής δημοκρατίας. Χρειάζονται την καταστροφή ακόμη και αυτής της καχεκτικής αστικής δημοκρατίας που διαθέτουμε, γιατί ακόμα κι αυτή είναι δύσκολα συμβιβάσιμη, μακροχρόνια, με  το καθεστώς καταστροφής και υποδούλωσης που οργανώνουν Μνημόνια και Δανειακές, το καθεστώς «αποικίας χρέους».

Ούτε μου αρέσει η ιστορία με τις «εγκληματικές οργανώσεις». Η ΧΑ είναι φασίστες, όχι συμμορία κοινού εγκλήματος. Οι διαμαρτυρόμενοι στις Σκουριές βιαιοπράγησαν, αλλά διαμαρτύρονται για την καταστροφή που υφίστανται, δεν είναι εγκληματική οργάνωση, όπως παραπέμπονται. Θα ήθελα να ρωτήσω τους  δικαστές που παρέπεμψαν τους πολίτες της Χαλκιδικής αν οι ίδιοι δέχονται να ποτίζουν τα παιδιά τους αρσενικό. Μήπως άραγε η καναδική εταιρεία αξίζει περισσότερο τον χαρακτηρισμό «εγκληματική οργάνωση» από τους διαδηλωτές; Μήπως δεν θα άξιζαν τέτοιο χαρακτηρισμό το ΠΑΣΟΚ, των Τσοχατζόπουλου και Τσουκάτου (Σημίτη) ή το ΤΑΙΠΕΔ και ο κ. Στουρνάρας, ή οι ίδιες οι μνημονιακές κυβερνήσεις;

Η Ελλάδα στο μέσον του "σφαγείου"


Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ 
 

Βλέποντας κάποιος τις εξελίξεις να "τρέχουν", αντιλαμβάνεται ότι ο σχεδιασμός τους έχει ήδη δρομολογηθεί. Μετά την Γιουγκοσλαβία *(1Α) θα "διευθετήσουν" το θέμα της Αιγύπτου και θα "έρθουν" και στην Ελλάδα. Παντού τις ίδιες πολιτικές ακολουθούν και λίγο-έως πολύ ξέρουμε τι περίπου να περιμένουμε. Η Ελλάδα σύντομα θα πέσει θύμα απειλών και εκβιασμών αν δεν συμμορφωθεί προς τις απαιτήσεις τους. Και μόνον να σκεφτεί να τους αντισταθεί σε αυτές τις απαιτήσεις, θα την βάλουν χωρίς δεύτερη "κουβέντα" στο "σφαγείο". Το έκαναν το '44 και είναι έτοιμοι να το κάνουν και σήμερα ...Tο έκαναν πρόσφατα εις βάρος της Γιουγκοσλαβίας, το κάνουν σήμερα εις βάρος της Αιγύπτου και δεν θα έχουν κανέναν ενδοιασμό να το επαναλάβουν αύριο στην Ελλάδα.           
Ήδη έχουν αρχίσει να "καλλιεργούν" ένα "κλίμα" κατά της Ελλάδας ...Ήδη έχουν βάλει την Ελλάδα ανάμεσα στους "κακούς", οι οποίοι πρέπει να συμμορφωθούν. Όπως οι Σέρβοι ταλαιπωρούσαν τους "καλούς" μωαμεθανούς μειονοτικούς, έτσι και οι Έλληνες ταλαιπωρούν τους "καλούς" μωαμεθανούς λαθρομετανάστες. Πάντα τα δικά τους ΜΜΕ αντιλαμβάνονται "πρώτα" απ' όλους ό,τι τους βολεύει. Σε Προτεσταντικά ΜΜΕ ήδη βλέπουμε την "έκρηξη" της "ευαισθησίας" τους ...Βλέπουμε πολύ "θρήνο" για τους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Σε Προτεσταντικά ΜΜΕ βλέπουμε "έκπληξη", "οργή" και "θλίψη" για την "άνοδο" της Ακροδεξιάς στην Ελλάδα, τη στιγμή που στην πραγματικότητα η Ελλάδα δεν συγκαταλέγεται καν στις χώρες υψηλού "κινδύνου" για την εμφάνιση του ναζισμού.
Στις Προτεσταντικές ΗΠΑ σημειώνονται πραγματικά μακελειά σε καθημερινή βάση και όλοι οι Αμερικανοί μεγαλοπαράγοντες "σοκαρίστηκαν" από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τον τενεκέ της Χρυσής Αυγής. Στην Προτεσταντική Νορβηγία ο ακροδεξιός Μπρέιβικ εκτέλεσε μια εκατοστάδα αθώους, αλλά όλοι περιορίστηκαν στην ακροδεξιά ιδεολογία του δολοφόνου ...Κανένας δεν τόλμησε να αφήσει υπονοούμενα για την "ποιότητα" της Νορβηγίας και των Νορβηγών, όπως σήμερα αφήνουν υπονοούμενα για την Ελλάδα και τους Έλληνες...