Ο Φόβος μπροστά στην Ελευθερία

απο το βιβλίο του Εριχ Φρομ         

Είμαστε περήφανοι που δεν είμαστε υποταγμένοι σε μία εξωτερική εξουσία, που έχουμε την ελευθερία να εκφράζουμε τις απόψεις και τα αισθήματά  μας και θεωρούμε σα δοσμένο πως η ελευθερία αυτή εγγυάται σχεδόν αυτόματα την ατομικότητά μας. Όμως το δικαίωμά μας να εκφράζουμε τις σκέψεις μας έχει κάποια σημασία  μόνο στην περίπτωση που μπορούμε να έχουμε δικές μας  σκέψεις.

Η ελευθερία από την εξωτερική εξουσία συνιστά θετικό κέρδος μόνο αν οι εσωτερικές ψυχολογικές συνθήκες επιτρέπουν την εδραίωση της ατομικότητάς  μας.  Εξετάζοντας τις δύο απόψεις  της ελευθερίας του σύγχρονου ανθρώπου τονίσαμε τις οικονομικές συνθήκες που συντείνουν στην αύξηση της απομόνωσης και αδυναμίας του ατόμου στην εποχή  μας.  Εξετάζοντας τις ψυχολογικές επιδράσεις  δείξαμε πως η αδυναμία αυτή οδηγεί είτε στο είδος φυγής που συναντάμε στον ολοκληρωτικό χαρακτήρα, είτε στον αναγκαστικό συμβιβασμό (κομφορμισμό) ώστε το άτομο να γίνεται αυτόματο, να χάνει το εγώ του ενώ ταυτόχρονα θεωρεί συνειδητά τον εαυτό του ελεύθερο και πως ανήκει στον εαυτό του.

Είναι σημαντικό να εξετάσουμε κατά ποιόν τρόπο ο πολιτισμός μας ενισχύει αυτή την τάση. Η κατάπνιξη των αυθόρμητων αισθημάτων, και κατά συνέπεια της ανάπτυξης της αυθεντικής ατομικότητας, αρχίζει από πολύ νωρίς, από τα πρώτα στάδια διαπαιδαγώγησης ενός παιδιού. Η εκπαίδευση έχει σαν αποτέλεσμα την αντικατάσταση των πρωτότυπων φυσικών ενεργειών με εντυπωμένα αισθήματα, σκέψεις και επιθυμίες. Παράδειγμα οι απωθήσεις της εχθρότητας και της απέχθειας. Τα παιδιά δείχνουν ανυπακοή , ή και εχθρότητα . Σκοπός της αγωγής είναι να εξαλείψει την ανταγωνιστική αυτή αντίδραση ή με τιμωρίες ή με δώρα και εξηγήσεις. Το παιδί εγκαταλείπει την εχθρότητά του αλλά αρχίζει να μην εκφράζει το αίσθημά του και με τον καιρό εγκαταλείπει και αυτό το ίδιο το αίσθημα. Παράλληλα διδάσκεται να καταπνίγει τη συνείδηση που έχει για την εχθρότητα και την ανειλικρίνεια. Στην ωριμότητα θα χάσει την αίσθηση της διάκρισης ανάμεσα σ΄έναν καλό και σ΄ένα κάθαρμα.

Η Αραβική άνοιξη και ο χειμώνας της Ουκρανίας

 Γελοιογραφία του Κωνσταντίν Μάλερ

Νικολάι Σουρκόφ *   

Η καταστροφική εμπειρία των επαναστάσεων στην Τυνησία και την Αίγυπτο, υποχρεώνει τη Ρωσία να ανησυχεί για τη μελλοντική τύχη της Ουκρανίας. Η ομοιότητα των γεγονότων είναι ολοφάνερη με την ακραία πόλωση και την εξουσία στους εξτρεμιστές. Στο εκρηκτικό κοκτέιλ προστίθεται και η ουσιαστική χρεοκοπία, με το μέλλον να φαντάζει ζοφερό.

Η νέα επανάσταση, αυτή τη φορά στην Ουκρανία, είναι γεγονός. Η κυβέρνηση και ο πρόεδρος εκτοπίστηκαν δια της βίας από τη διακυβέρνηση της χώρας και πλέον, το κύριο ερώτημα είναι τί επιφυλάσσει το μέλλον στην Ουκρανία. Στην απάντηση για το συγκεκριμένο ερώτημα, ίσως μπορεί, σε κάποιο βαθμό, να βοηθήσει η ανάλυση παρόμοιων επαναστάσεων στις αραβικές χώρες.

Η ομοιότητα των γεγονότων στο Κίεβο με την Αραβική άνοιξη είναι ολοφάνερη. Στην Αίγυπτο και την Τυνησία -όπως και στην Ουκρανία- όλα άρχισαν με την έξοδο απλών πολιτών στους δρόμους, οι οποίοι θέλησαν να διαμαρτυρηθούν κατά της διαφθοράς, της καταπάτησης των δικαιωμάτων τους και του χαμηλού βιοτικού τους επιπέδου.

Στην πλατεία Ανεξαρτησίας στο Κίεβο οι ακτιβιστές μοίραζαν στους διαδηλωτές ίδια φυλλάδια με εντολές, όπως ακριβώς συνέβαινε και στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου. Δεν μιλάμε εδώ για κάποια παγκόσμια συνωμοσία, παρά μόνο για το ότι οι εχθροί του Βίκτορ Γιανουκόβιτς μελέτησαν προσεκτικά την επιτυχημένη συνταγή των αράβων, που αποτέλεσαν τον πρόδρομο σε ενέργειες ανάλογου είδους.

Ριζοσπαστικοποίηση και πόλωση

Και στις δυο περιπτώσεις η επανάσταση οδήγησε στη ριζοσπαστικοποίηση των αντιμαχόμενων πλευρών και στην πόλωση ολόκληρης της κοινωνίας. Στην Τυνησία και στην Αίγυπτο ο πληθυσμός χωρίστηκε σε ισλαμιστές και σε υποστηρικτές του κοσμικού κράτους. Στην Ουκρανία το φιλορωσικό νοτιοανατολικό τμήμα βρίσκεται αντιμέτωπο με το εθνικιστικά προδιατεθειμένο δυτικό.

Όλα αυτά συνέβησαν και συμβαίνουν, με φόντο τα σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα. Η Ουκρανία, όπως και η Αίγυπτος, ισορροπεί στο όριο της χρεωκοπίας.

Γεννάται επομένως το ερώτημα, τι αναμένεται από τα γεγονότα στην Ουκρανία; Γιατί το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών προειδοποιεί στις ανακοινώσεις του για την απειλή ανόδου στην εξουσία στο Κίεβο εξτρεμιστικών δυνάμεων; Προκειμένου να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, αρκεί να δει κανείς την εξέλιξη των γεγονότων στην αραβική ανατολή.

Οργανωμένοι εξτρεμιστές

Και στην Τυνησία και στην Αίγυπτο, οι επαναστάσεις έφεραν στην εξουσία ισλαμιστές, οι οποίοι ως εκείνη τη στιγμή θεωρούνταν εξτρεμιστές. Τη στιγμή της ανατροπής των προηγούμενων καθεστώτων αναδείχθηκαν οι μοναδικές οργανωμένες δυνάμεις και κατάφεραν να γεμίσουν το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε. Με ανάλογο τρόπο εξελίσσονται τα γεγονότα και στην Ουκρανία. Η σημερινή συστημική αντιπολίτευση (ο Γιατσενιούκ και οι συνεργάτες του) δεν διαθέτουν την άνευ όρων υποστήριξη της κοινωνίας. Σοβαρά αντιπολιτευτικά κόμματα δεν υφίστανται, από την άλλη όμως υπάρχουν καλά οργανωμένοι και οπλισμένοι ακραίοι εθνικιστές, οι οποίοι πρεσβεύουν την ιδέα της «ουκρανοποίησης».

Είναι πιθανό ότι οι ουκρανοί εθνικιστές διαμέσου αυτού του κύματος των εσπευσμένων εκλογών θα ανέλθουν στην εξουσία. Ποια θα είναι η συνέχεια;

Η ορολογία του Νεοφιλελευθερισμού : η διγλωσσία ως εργαλείο Ολοκληρωτισμού

«Και νόμισαν πως είχαν το δικαίωμα ν' αλλάξουν και τη συνηθισμένη ανταπόκριση των λέξεων προς τα πράγματα, για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους ...( ...) ... Αιτία για ολ' αυτά είναι η όρεξη ν' αποχτήσουν δύναμη οι άνθρωποι από απληστία και φιλοδοξία..». 

( Θουκυδίδης, Ιστορία, Βιβλίο Γ΄, Μτφρ. Ε. Λαμπρίδη )

Η νεοφιλελεύθερη γλώσσα έχει εισβάλει στο φαντασιακό μας. Λέξεις όπως μεταρρυθμίσεις, λιτότητα, ανάπτυξη, εξυγίανση, επανακεφαλαιοποίηση, ευελιξία, υποτίμηση, ανταγωνιστικότητα, χρεοκοπία, και τόσες άλλες, λειτουργούν απειλητικά στο μυαλό μας, δημιουργούν συναισθήματα αβεβαιότητας και ανασφάλειας, εγκαθιδρύουν μέσα μας το απεχθές αόρατο πρόσωπο μιας πανίσχυρης τεχνολογικής εξουσίας, μπροστά στην οποία αισθανόμαστε ανίσχυροι και ανήμποροι. Αυτές οι νέες λέξεις-ακόμα χειρότερα-έχουν την τάση να διαγράψουν λέξεις που ήταν άρρηκτα συνυφασμένες με τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, με το συνηθισμένο εαυτό μας, με τις σχέσεις μας και με την κοινωνική μας εμπειρία, δημιουργώντας την αίσθηση ότι ο εαυτός μας και ο κόσμος μεταβάλλεται ραγδαία και αμετάκλητα, με έναν μοιραίο και νομοτελειακό τρόπο. Αυτή ακριβώς η αίσθηση του αμετάκλητου, του μονόδρομου, που κάνει το μέλλον να φαντάζει δυστοπικό για τον εαυτό μας, τα παιδιά μας και την κοινωνία, διαγράφει κάθε έννοια ελπίδας και πίστης και οδηγεί στην απελπισία, στην παραίτηση και την εκμηδένιση. Αυτός ο εκμηδενισμός της ατομικής ισχύος, ενισχύεται ακόμα περισσότερο μέσα από τις κοινωνικές επαφές, καθώς αναπαράγεται και εκλαμβάνει διαστάσεις συλλογικής απελπισίας και κατάθλιψης.

Ο σχεδιασμός της νεοφιλελεύθερης γλώσσας είναι τέτοιος, ώστε να επιτυγχάνει τον έλεγχο της σκέψης και του συναισθήματος, να μεταβάλλει τις ανθρώπινες σχέσεις και την κοινωνία. Να ελέγχει την ίδια της κοινωνία. Όπως πρώτος το διαπίστωσε ο Θουκυδίδης, η γλώσσα της εξουσίας, -μια εξουσία άπληστη και φιλόδοξη για δύναμη και κυριαρχία- τροποποιεί το νόημα της σχέσης των λέξεων με τα πράγματα και σχεδιάζεται με σκοπό την νομιμοποίηση της. Η συμβολική βία μέσω της γλώσσας, αποσκοπεί στην επικύρωση και νομιμοποίηση της κυρίαρχης εξουσίας, με τον μονομερή ορισμό της κοινωνικής πραγματικότητας, με την προϋπόθεση όμως ότι οι κυριαρχούμενοι θα θυματοποιήσουν τον εαυτό τους.

Πολύ αργότερα, στο «1984» ο Orwell θα αναφερθεί στο “Newspeak”, ως ένα είδος γλώσσας, σχεδιασμένης, να μειώσει το πεδίο της σκέψης, να καταστήσει όλους τους εναλλακτικούς τρόπους σκέψης αδύνατους. Το ‘Newspeak” του Orwell, είναι η διγλωσσία, η «διπλή γλώσσα», το doublethink, η οποία «υποκρίνεται την επικοινωνία, μεταστρέφει το κακό σε καλό, το αρνητικό σε θετικό, το απεχθές σε ελκυστικό ή ανεκτό, αποφεύγει ή αποδίδει ευθύνες, δημιουργεί μια αντίφαση μεταξύ του πραγματικού και φαινομενικού νοήματος και παραλλάσει όσο και αποκρύβει την σκέψη». Είναι η γλώσσα της εξουσίας και της χειραγώγησης, η γλώσσα αναπαραγωγής της ηγεμονίας και της αυτο-υποταγής, που εγκλωβίζει τη σκέψη σε ένα πεδίο αφαιρέσεων, μέσω του οποίου συντελείται η ιδεολογική κυριαρχία.

Εκδήλωση για την Άμυνα του ΣΥΡΙΖΑ και "ακροδεξιά εισβολή" - Μία απάντηση

Του Δρ Κωνσταντίνου Γρίβα*      

Τη Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου, στον απόηχο της παρουσίασης του προγράμματος Άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ, όπου είχα την τιμή να συμμετάσχω ως ομιλητής, εκφράζοντας προσωπικές επιστημονικές απόψεις για το πώς μπορούν να αναπτυχθούν στην Ελλάδα αμυντικές ικανότητες χαμηλού κόστους σε άμεση συνεργασία με την ελληνική αμυντική βιομηχανία, δέχθηκα πρωτοφανή επίθεση από τον Δημήτρη Ψαρρά στην «Εφημερίδα των Συντακτών» όπου με χαρακτήριζε ακροδεξιό, παραθέτοντας με επιλεκτικό και παραπλανητικό τρόπο κομμάτια από άρθρα μου. Ένα από τα άρθρα για τα οποία κατηγορήθηκα ως ακροδεξιός είναι και το ακόλουθο το οποίο δημοσιεύτηκε στις 21/4/2011 στο περιοδικό «Επίκαιρα».

Το παραθέτω εδώ και ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του. Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, το άρθρο μου είναι μια μερική προσέγγιση του ζητήματος της μαζικής μετανάστευσης μιας και δεν λαμβάνει υπόψη του ζητήματα διεθνούς κατανομής κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών οικονομικών και στρατιωτικών επιλογών έναντι χωρών του Τρίτου Κόσμου από πλευράς της Δύσης. Ωστόσο, θα επιμείνω ότι είναι μια απόπειρα άρθρωσης ορθού λόγου για το ζήτημα αυτό, με τις όποιες ατέλειες, ανεπάρκειες και τρωτά σημεία. Το πρόβλημα είναι αν θα μπορούμε να εξετάζουμε το θέμα της μαζικής μετανάστευσης και τις γεωπολιτικές προκλήσεις που αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια της Ελλάδας με ορθολογικό τρόπο ή οποιαδήποτε άποψη που δεν υιοθετεί ιαχές και συνθήματα, τα οποία απευθύνονται στο θυμικό και όχι στο λογικό των ανθρώπων, θα δαιμονοποιείται ως «ακροδεξιά», «ρατσιστική» και όλα τα συναφή.

Διαβάστε όλο το άρθρο του Κωνσταντίνου Γρίβα που δημοσιεύτηκε στα "Επίκαιρα" στις 21/4/2011:

"ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΣ Ή Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ;

Τον τελευταίο καιρό η πόλωση μέσα στην ελληνική κοινωνία αναφορικά με το ζήτημα της μαζικής μετακίνησης πληθυσμών προς τη χώρα μας τείνει να πάρει δραματικές διαστάσεις. Οι υπέρμαχοι του μεταναστευτικού ρεύματος εγκαλούν την υπόλοιπη ελληνική κοινωνία ως «ρατσιστική» και ως εμφορούμενη από ακροδεξιές θέσεις. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Κατ’ αρχάς, οι περισσότεροι αλληλέγγυοι των μεταναστών που βρίσκονται ήδη στην Ελλάδα, εκτός από την αλληλεγγύη στους μετανάστες εκδηλώνουν και μια φανατική υποστήριξη στο ίδιο το φαινόμενο της μαζικής μετανάστευσης, μιας και κάθε προσπάθεια για τον περιορισμό του μεταναστευτικού ρεύματος θεωρείται ρατσιστική, φασιστική, ακροδεξιά κλπ.

 

Προτεκτοράτο Ελλάς: Μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης

Του Βασίλη Φίλια *

 

Η καταστροφή που υφίσταται σήμερα η χώρα είναι μεγαλύτερη της μικρασιατικής καταστροφής του 1922.

Παράλληλα η Δημοκρατία υπονομεύεται και πλήττεται εκ των έσω από τους υποτιθέμενους ταγούς και θεματοφύλακές της σε μια κλίμακα που ούτε επί της απριλιανής δικτατορίας είχε σημειωθεί, ενώ, τέλος, είχε καταλυθεί η εθνική ανεξαρτησία στο όνομα ενός χρηματοπιστωτικού διευθυντηρίου, που υποδύεται τον ρόλο ενός διευρωπαϊκού υπερεθνικού σώματος.

Η Γερμανία για Τρίτη φορά μέσα σε 100 χρόνια επιχειρεί την άλωση της Ευρώπης με οικονομικά μέσα αυτή τη φορά και πρωταρχικούς στόχους τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου και τα Βαλκάνια. Η λογική αυτής της τρίτης επιχείρησης που βεβαίως εκπορεύεται και συνδέεται απόλυτα με την εξυπηρέτηση των μεγάλων συμφερόντων της χώρας αυτής στην ουσία επαναφέρει το αλήστου μνήμης χιτλερικό δόγμα περί «ζωτικού χώρου».

Η επανένωση των δύο Γερμανιών επανέφερε την ενιαία πλέον Γερμανία ως την Σκύλα της Ευρώπης και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι άτομα καθαρά ναζιστικής κοπής και ραφής όπως η Μέρκελ και ο Σόιμπλε – κορυφαία παραδείγματα – που διέπονται σε όλη τη γραμμή από αντίστοιχη νοοτροπία κυβερνούν αυτή τη χώρα και οραματίζονται το Γ΄ Ράιχ.

Όπως και στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η «συνεργατική» των συμμάχων της συγκροτείται από την Αυστρία, τη Φινλανδία, που είχε χρησιμοποιήσει για να κυκλώσει και να στραγγαλίσει την Σοβιετική Ένωση από το βορρά, την Ολλανδία, που της είχε δώσει 800.000 άνδρες, που πολέμησαν στο πλευρό της και το αποτελεσματικότερο δίκτυο καταδοτών σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη – τέκνο γνήσιο και του κ. Ντάϊζεμπλουμ – καθώς και ισχυρότατες φάλαγγες σε όλη την «ενωμένη» Ευρώπη.

Η Ελλάδα χτυπήθηκε τόσο καίρια και αποτελεσματικά από την Σκύλα, διότι ήτα το μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης, η πιο ευάλωτη και πρόσφορη για ιμπεριαλιστικές διεισδύσεις χώρα του ευρωπαϊκού νότου. Χώρα, που βρισκόταν υπό ον απόλυτο έλεγχο διαφθορέων της εξουσίας, πρακτόρων και τοποτηρητών ξένων συμφερόντων και κέντρων αποφάσεων, ενός πλέγματος και αρραγούς μετώπου υποτέλειας και μειοδοσίας, που κυβέρνηση και κυβερνάει αυτή τη χώρα, τα τελευταία σαράντα χρόνια. Πρόκειται για ένα καθεστώς αδερφό εκείνου της Σκύλας, το καθεστώς της Χάρυβδης των πουλημένων αλλά και ανίκανων ηγεσιών αυτής της χώρας.

 

Η υπόθεση των ΜΚΟ ποτέ δεν ήταν καθαρή ιστορία

του Μιχάλη Ιγνατίου   

Σε ένα εμπεριστατωμένο   κείμενο  του για τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις,   στις    15 Απριλίου του 2011, στην ιστοσελίδα  «Αιχμή»,  ο καθηγητής Μάριος Ευρυβιάδης   τοποθέτησε τον τίτλο: «ΜΚΟ: Κρατικά  εργαλεία  προπαγάνδας, ελέγχου και... πλουτισμού». Πόσο δίκιο είχε...  

Οι αναγνώστες γνωρίζουν ότι με το θέμα ασχολήθηκα πολλές φορές από τις φιλόξενες στήλες του περιοδικού και η ενασχόληση μου αυτή μου δημιούργησε πολλά προβλήματα στον τόπο εργασίας μου, αφού όσοι «παρεξηγήθηκαν» με κατήγγειλαν στους ξένους προστάτες τους, όταν αντιλήφθηκαν ότι η έρευνα που κάναμε «άγγιζε» τις οργανώσεις και τους ίδιους.  

Δεν πίστεψα ποτέ στο «θεσμό» των ΜΚΟ, διότι ευρισκόμενος στην Ουάσιγκτον, όπου είναι η πηγή της χρηματοδότησης τους, γνωρίζω ότι είναι εργαλεία που χρησιμοποιούν η αμερικανική κυβέρνηση, η ΕΕ και άλλα ξένα κράτη για να επιτυγχάνουν τους σκοπούς τους και να περνούν την προπαγάνδα τους στους... ιθαγενείς, οι οποίοι όταν ακούν τους βαρύγδουπους τίτλους των ΜΚΟ και τα... μεγαλεπήβολα σχέδια τους δεν πάει το μυαλό τους ότι είναι υπηρέτες ξένων, ακόμα και εχθρών.  

Η προσπάθεια επιβολής του Σχεδίου Ανάν πέρασε μέσα από ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές ΜΚΟ, οι οποίες έλαβαν χρήματα από την Αμερική, τα Ηνωμένα Έθνη, την ΕΕ αλλά και την ελληνική κυβέρνηση. Έχω δεχτεί καταγγελία από πρώην υπάλληλο του ΟΠΑΠ παρακαλώ, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι, επειδή το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών δυσκολευόταν εκείνη την εποχή να στείλει τα χρήματα στη Λευκωσία, ζήτησε να χρησιμοποιηθεί το κυπριακό τμήμα του ΟΠΑΠ και μια άλλη ελληνική κρατική εταιρεία, οι οποίες τότε είχαν τη δυνατότητα άμεσης εκταμίευσης των ποσών. Την εποχή πριν από το δημοψήφισμα και για μια περίοδο μερικών ετών οι Αμερικανοί ισχυρίστηκαν ότι ξόδεψαν εκατομμύρια δολάρια στην Κύπρο. Ένας πρέσβης που ασχολήθηκε με το Κυπριακό -δεν βρίσκεται σήμερα στη ζωή- μας είχε ομολογήσει τότε ότι «ανοίξαμε μια τρύπα στην Κύπρο και ρίχναμε δολάρια μέσα».  

 

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

«Χωρίς την Ουκρανία,

η Ρωσία παύει να είναι αυτοκρατορία,

με την Ουκρανία υποταγμένη,

η Ρωσία γίνεται αυτόματα αυτοκρατορία»     

Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Το 1991, ήμουν ανταποκριτής στη Μόσχα όταν ο Pablo (Μιχάλης Ράπτης) μου ζήτησε να κάνω έναν απολογισμό της σοβιετικής κατάρρευσης, για το περιοδικό που έβγαζε η τάση του στο Παρίσι, το  Sous le drapeau du Socialisme. Υποστήριξα στο άρθρο αυτό (αρ.122, αναδημοσιεύτηκε πρόσφατα από τη γαλλική επιθεώρηση Utopie Critique, αρ. 50), ότι «ο ψυχρός πόλεμος δεν τελείωσε, αλλά θα ξεκινήσει πάλι, αυτή τη φορά όχι από το Βερολίνο και την Καμπούλ, αλλά από το Κίεβο και την Τασκένδη».  

Αυτό ακριβώς βλέπουμε τώρα να γίνεται στην Ουκρανία, στην καρδιά της πρώην Σοβιετικής ‘Ενωσης, ίσως μάλιστα να μην περιορισθούμε σε απολύτως «ψυχρές» μορφές σύγκρουσης, αλλά τότε, το 1991, δεν ήταν καθόλου αυτονόητο. ‘Ολος ο κόσμος μιλούσε για την οριστική νίκη της «οικονομίας της αγοράς», της «ειρήνης», της «δημοκρατίας», που σηματοδοτούσε το «τέλος της ιστορίας» (Φουκουγιάμα) και μια νεοκαντιανή «αιώνια ειρήνη»  (Χάμπερμας). Ακόμα και πρώην μαρξιστές έμοιαζαν έτοιμοι να θεωρήσουν όλη σχεδόν την ανθρώπινη (προ)ιστορία των ατέλειωτων ταξικών και εθνικών συγκρούσεων, της απίστευτης βαρβαρότητας που ξεπηδάει από την επιδίωξη του πλούτου και της εξουσίας, ως είδος «παρένθεσης», προορισμένης να εξαφανισθεί γρήγορα ενώπιον του ανατέλλοντος «καλύτερου δυνατού κόσμου», όπως τον περιέγραφαν, περισσότερο από τους ίδιους τους καπιταλιστές, διάφοροι πρώην αριστεροί, «μανούλες» στην εφεύρεση εξωραϊστικών εκφράσεων, όταν οι περιστάσεις το απαιτούν. 

 

Κυπριακό: Η ώρα της ...τελικής λύσης

Του Σάββα Καλεντερίδη    

Η φωτογραφία δείχνει καθαρά ποιος είναι ο στόχος. Το 1960 όλο το νησί ήταν ελληνικό. Το 1974 χάθηκε το 40%, τώρα θα χαθεί ολόκληρο.

Στο άρθρο μας της Παρασκευής προαναγγείλαμε μια συνοπτική εκτίμηση καταστάσεως, για να συμβάλουμε κι εμείς στον προβληματισμό που -ελπίζουμε- θα αναπτυχθεί στην κυπριακή και ελλαδική κοινωνία των πολιτών. Σημειώνουμε ότι συμπεριλαμβάνουμε και την ελλαδική όχι μόνο γιατί το Κυπριακό είναι ένα εθνικό θέμα, αλλά γιατί το «μοντέλο» που θα αποδεχτούμε να εφαρμοστεί στην Κύπρο, μετ’ ου πολύ θα χτυπήσει και την πόρτα της Ελλάδας.

Για να φθάσουμε στο σήμερα, θα πρέπει πρώτα να δούμε πώς φθάσαμε ως εδώ και κυρίως πώς και γιατί έγινε η εισβολή και κατοχή, της οποίας η Τουρκία ήταν ενεργούμενο.

Η Κύπρος καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς του 1571 και δόθηκε στους Άγγλους το 1878, με ετήσιο ενοίκιο 92.000 χρυσές λίρες, για να προσαρτηθεί από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1914, όταν η Τουρκία είχε επιλέξει το αντίπαλο στρατόπεδο, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Από τότε το Λονδίνο είχε αξιολογήσει την ανυπολόγιστη στρατηγική και γεωπολιτική αξία της Κύπρου, αξία που απέκτησε άλλη βαρύτητα και διάσταση με την «ανακάλυψη» των ενεργειακών κοιτασμάτων στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της.

Οι Έλληνες της Κύπρου, χωρίς να υπάρχει κάποιο σχέδιο που να εκπορεύεται από τη ...Μεγάλη Ιδέα, πράττοντας το αυτονόητο, από την πρώτη στιγμή της προσάρτησης της Κύπρου στο Ηνωμένο Βασίλειο, άρχισαν να αποζητούν την ελευθερία και την Ένωση με την Ελλάδα. Όμως το Λονδίνο ήταν αποφασισμένο να την κρατήσει πάση θυσία (άλλων) και όταν με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διαπίστωσε ότι η Ελλάδα, που κατέβαλε το υψηλότερο τίμημα μεταξύ των συμμάχων στον συγκεκριμένο πόλεμο, θα διεκδικούσε με αξιώσεις την προσάρτηση της Κύπρου, προκάλεσε τον Εμφύλιο, από τις τραγικές συνέπειες του οποίου η Ελλάδα δεν έχει κατορθώσει να απαλλαγεί μέχρι σήμερα.

 

Αντιρατσιστές μέχρι ρατσισμού (απόσπασμα)

Του Δημοσθένη Κούρτοβικ

 

"Στην αυτονόητη παρατήρηση (της Δημουλά) ότι η ποιότητα ζωής στην Κυψέλη έχει χειροτερέψει δραματικά και λόγω της ανεξέλεγκτης εισροής λαθρομεταναστών επιτέθηκαν οι «προοδευτικές» συνειδήσεις με την εξίσου αυτονόητη, αλλά παντελώς άσχετη επισήμανση, ότι οι οικονομικοί πρόσφυγες είναι και αυτοί άνθρωποι, ότι δεν επιτρέπεται να στοχοποιούνται κλπ. Για να εκβιαστεί όμως από αυτό η καθόλου αυτονόητη ετυμηγορία ότι όποιος κάνει λόγο, όπως η Δημουλά, για την εισαγόμενη συμβολή στην υποβάθμιση της καθημερινής ζωής του είναι «ξενοφοβικός» και «ρατσιστής». Ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει.  

 

Πράγματι βρέχει, αλλά ψήφους για τη Χρυσή Αυγή. Στην οποία η αριστερή τύφλωση στέλνει ολοένα περισσότερους πολίτες, ίσα ίσα από τα πιο αδύναμα και ανυπεράσπιστα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, εκείνα ακριβώς για τα οποία κόιττονται κατά τα άλλα οι αριστερές παρατάξεις. Εδώ και πολύ καιρό η πολιτική ορθότητα, ιδεολογικό τατουάζ της σύγχρονης Αριστεράς, έχει γίνει ένα δόγμα ακόμα πιο μισαλλόδοξο από τις μισαλλόδοξες ιδέες που υποτίθεται ότι αντιμάχεται. Εχει διαμορφώσει άκαμπτους κώδικες ομιλίας και συμπεριφοράς, οποιαδήποτε παρέκκληση από τους οποίους κάνει κάποιον αυτομάτως «ρατσιστή», «ξενοφοβικό», «εθνικιστή», «ομοφοβικό» ή «σεξιστή». Εγώ, για παράδειγμα, είναι βέβαιο ότι θα χαρακτηριστώ «ρατσιστής» για τον όρο και μόνο «λαθρομετανάστες», που χρησιμοποίησα πιο πάνω. «Δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι» είναι το ατράνταχτο επιχείρημα - καραμέλα. Μάλιστα. Απορώ πως οι λαθραναγνώστες, οι λαθρεπιβάτες και οι λαθροκυνηγοί δεν έχουν ακόμη επικαλεστεί αυτό το ατράνταχτο επιχείρημα για να διαμαρτυρηθούν ότι αυτοί οι χαρακτηρισμοί αμφισβητούν την υπόστασή τους και είναι «ρατσιστικοί». 

Η "πολιτική ορθότητα" ως απειλή

Η μόδα της «πολιτικής ορθότητας» έχει έρθει προ πολλού και στη χώρα μας. Είχε ξεκινήσει πριν από μερικές δεκαετίες στις Η.Π.Α. ως απόπειρα καταπολέμησης των διακρίσεων απέναντι σε θεωρούμενες ευπαθείς κοινωνικές ομάδες (μαύρους, ομοφυλόφιλους, μετανάστες κτλ.) και για το σκοπό αυτό κρίθηκε σκόπιμη η χρήση «ουδέτερων» και ανώδυνων εκφράσεων σχετικά με τις ομάδες αυτές (για παράδειγμα «έγχρωμος» αντί «μαύρος»). Ως εδώ, κανένας λογικός άνθρωπος με κοινωνικές ευαισθησίες δε θα είχε την παραμικρή αντίρρηση. Γρήγορα όμως η όλη κίνηση, παρά τις αρχικές αξιέπαινες προθέσεις, γενικεύτηκε υπέρμετρα και εξετράπη σε υπερβολές, για να εξελιχτεί τελικά σε de facto φίμωση της γλώσσας  με μια σειρά απλές διαδικασίες. Συγκεκριμένα, προβλήθηκαν και υπογραμμίστηκαν κατά κόρον ορισμένες αρνητικά φορτισμένες και άκρως δυσφημιστικές λέξεις (ανισότητα, διακρίσεις, σεξισμός, ξενοφοβία, εθνικισμός, ρατσισμός, φασισμός κτλ.). Και ταυτόχρονα οι λέξεις αυτές χρησιμοποιήθηκαν ως ανεξίτηλα κοινωνικοπολιτικά στίγματα, το καθένα από τα οποία ήταν και με το παραπάνω αρκετό για να καταδικάσει σε «λιθοβολισμό» ή να οδηγήσει σε «θάψιμο» κάθε ανυπακοή ή παρέκκλιση.

Αλλά το χειρότερο είναι ότι οι πάντες απέφυγαν επιμελώς να προσδιορίσουν επακριβώς το νοηματικό περιεχόμενό των παραπάνω λέξεων. Αντίθετα, το περιεχόμενό τους εμφανίστηκε σκοπίμως θολό, υπέρμετρα διευρυμένο και παλινδρομικά κινούμενο ανάμεσα στην κυριολεξία και τη μεταφορά, κάτι που ευνοεί το συνθηματολογικό καταγγελτικό λόγο *[1]. Αυτό σημαίνει ότι μέσα στην έντεχνα προωθούμενη σύγχυση μπορεί κανείς ανά πάσα στιγμή, ανάλογα με το τι τον εξυπηρετεί και τι τον συμφέρει, να καταγγείλει, για παράδειγμα, οποιονδήποτε ως σεξιστή, ως ξενόφοβο ή ως ρατσιστή! Πρόκειται για κακοποίηση της σημασίας των λέξεων, που είναι εκδήλωση παρακμής του πολιτικού ήθους *[2]. Όταν οι λέξεις χάνουν τη σημασία τους, συσκοτίζεται η ορθή αντίληψη για τα πράγματα, εμποδίζεται η ομαλή ένταξη στον αντικειμενικό κόσμο και  διαταράσσεται η αρμονική σχέση με το κοινωνικό περιβάλλον. Οπότε, μέσα στη σύγχυση που καλλιεργείται συστηματικά: α) υποχρεώνεται κανείς να δεχτεί ως αλήθειες ορισμένα κραυγαλέα ψεύδη, β) στερείται το δικαίωμα της διαφωνίας και της διαμαρτυρίας και γ) καταντά εύκολο και ανήμπορο θύμα μεθοδεύσεων που σχεδιάζονται από οργανωμένες μειοψηφίες και προωθούνται με τη διαδικασία της στοχευμένης τρομοκράτησης.