Γιατροί Χωρίς Σύνορα ή Γιατροί Χωρίς Τσίνορα ;

Αν και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει (;)  τις προθέσεις πίσω από την λογική με την οποία αρχικά δημιουργήθηκαν οι διάφορες ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις) ο ρόλος τους στην πορεία έχει αφήσει πολλές αμφιβολίες, εάν είναι πραγματικά ανεξάρτητες, αδέσμευτες και το έργο τους είναι αποτέλεσμα ανθρωπιστικών ευαισθησιών ή εάν αποτελούν το "μακρύ χέρι" των ισχυρών του πλανήτη.

Μια από τις πλέον γνωστές οργανώσεις είναι οι "Γιατροί Χωρίς Σύνορα" (ΓΧΣ) με ενεργό ρόλο σε πολλούς τοπικούς πολέμους, όπως και πρόσφατα στην Συρία, όπου ο ρόλος τους ελέγχεται καθώς :
"Οι «αποδείξεις» γύρω από τις οποίες προσπαθεί να συγκροτήσει το αμερικανοσιωνιστικό μπλοκ τις αφορμές για ένα νέο καταστροφικό πόλεμο στην Μέση Ανατολή έχουν ως αφετηρία την γνωστή αμφιλεγόμενη διεθνή ΜΚΟ «Γιατροί Χωρίς Σύνορα»… Μια ανακοίνωσή τους που δημοσιεύθηκε στους New York Times, προερχόμενη από τις εγκαταστάσεις της οργάνωσης στο συριακό έδαφος, μιλούσε για ανίχνευση «toxic nerve agents» στα βορειοανατολικά προάστια της Δαμασκού.

Παρ’ όλο που αναφέρεται από τα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης η συγκεκριμένη ΜΚΟ ως «ανεξάρτητη», ανάμεσα στους χορηγούς της περιλαμβάνονται μεγάλα ονόματα της υπερεθνικής εταιρικής και τραπεζικής ελίτ, όπως η Microsoft, η Citigroup, η Google, η Goldman Sachs κ.ά.

 

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ

"Η υπονόμευση, είναι ο όρος που χρησιμoποιούμε για να περιγράψουμε τις δραστηριότητες που χρησιμοποιούμε για να καταστρέψουμε πράγματα όπως η πίστη, η θρησκεία, το οικονομικό και πολιτικό σύστημα μιας χώρας και συνήθως στο μυαλό μας είναι συνδεδεμένη με την κατασκοπεία και άλλα ρομαντικά πράγματα όπως η ανατίναξη γεφυρών, ο εκτροχιασμός τρένων και άλλες θεαματικές χολυγουντιανές ενέργειες...
Αυτά όμως που θα πω τώρα, δεν έχουν καμία σχέση με τα κλισέ της κατασκοπείας ή τις δραστηριότητες της KGB για τη συλλογή πληροφοριών.
Το μεγαλύτερο λάθος ή καλύτερα η λανθασμένη αντίληψη είναι το γεγονός ότι όποτε μιλάμε για την KGB, για κάποιον περίεργο λόγο από τους παραγωγούς ταινιών του χόλυγουντ, μέχρι τους διδάκτορες της πολιτικής επιστήμης, και τους εντός εισαγωγικών "ειδικους" επι των σοβιετικών θεμάτων ή "κρεμλινολόγους" οπως αυτοαποκαλούνται ολοι τους νομίζουν ότι η δραστηριότητα της KGB περιορίζεται στην κλοπή των σχεδίων κάποιου υπερηχητικού αεροσκάφους, την παράδοση τους στους σοβιετικούς και την πώληση τους στην σοβιετική στρατιωτική βιομηχανία.
Αυτό όμως είναι μόνο μέρος της αλήθειας...."

Ο Yuri Bezmenov (alias Tomas Schuman), ένας πρώην σοβιετικός πράκτορας  της KGB στην Ινδία , εξηγεί λεπτομερώς σε μια διάλεξη του στο Los Angeles το 1983.τις τεχνικές που διδάχθηκε  στη KGB για την υπονόμευση χωρών – στόχων.

Ο Bezmenov εξηγεί τη μέθοδο διάβρωσης των αρμών ενός έθνους διαφθείροντας δασκάλους, πολιτικούς και  λοιπους διαμορφωτές της κοινής γνώμης της χώρας - στόχου σ εφαρμογή του σχεδίου υπονόμευσης, που αναπτύσσεται σε έξη στάδια.

Η Τέχνη του Πολέμου (SUN TZU)

“Οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν ποτέ να μάθουν τους νόμους του πολέμου,
πολύ περισσότερο να τους εφαρμόσουν”

Η γνώση της τέχνης του πολέμου είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι δρόμος που οδηγεί στην επιτυχία ή στην ήττα. Συνεπώς, πρέπει να τον γνωρίζει και να τον εφαρμόζει ο μαχητής σε βάθος. Δεν έχει φτάσει στις μέρες μας αρχαιότερη πραγματεία περί πολέμου, από το έργο του Κινέζου στρατηγού Sun Tzu «Η Τέχνη του Πολέμου». Γράφτηκε στην λεγόμενη «κλασική» Κινεζική περίοδο, πιθανόν μεταξύ του 400 π.κ.ε. και του 320 π.κ.ε.

Ο Sun Tzu ΔΕΝ είναι ένας ακόμα ανόητος κι αιμοδιψής στρατηγός της ιστορίας. Από την πρώτη σελίδα της πραγματείας του, άλλωστε ορίζει τον πόλεμο ως την έσχατη λύση. Και δηλώνει σαφώς ότι θα πρέπει να φροντίζουμε να είναι όσο γίνεται πιο σύντομος για να επιφέρει το ελάχιστο δυνατό κόστος σε ζωές και υλικά αγαθά και στους δύο αντιπάλους.

Πολλοί είναι εκείνοι που εφάρμοσαν τη θεωρία του Sun Tzu στα παιδία των μαχών της σύγχρονης Ιστορίας. Σήμερα όμως; Πού θα μπορούσε να εφαρμοστεί μια πολεμική θεωρία, που αναπτύχθηκε πριν 2.500 χρόνια; Μα ο πόλεμος δεν έχει μονάχα μια μορφή, αυτή που μας έρχεται στον νου κάθε φορά που ακούμε την λέξη “πόλεμος” αλλά .. ας δούμε τι ορισμό δίνει το λεξικό και τι αναφέρει ‘περί πολέμου’ ο Μέγας Ηράκλειτος.

 

Ταό Τε Τσινγκ : το ωραιότερο έργο της κινεζικής φιλοσοφίας

 

Το Τάο […]δεν φαίνεται

κι ωστόσο είναι πάντοτε εκεί.

Άραγε ποιος το γέννησε;

πιο παλιό κι απ΄το Θεό»

 

 

«Το προαιώνιο Τάο δεν γίνεται να ιστορηθεί». Έτσι ξεκινά το Τάο Τε Τσινγκ, που γράφτηκε από τον Λάο Τσε πριν από 2.500 χρόνια. O δάσκαλος, ο μύστης, του οποίου την ύπαρξη πολλοί αμφισβητούν, πιθανολογείται ότι γεννήθηκε το 604 π.Χ. και ήταν επί χρόνια υψηλόβαθμος αξιωματούχος στο παλάτι. Προς το τέλος της ζωή του, αηδιασμένος απ’ όσα είχε δει, εγκατέλειψε το βασίλειο και εξαφανίστηκε αφήνοντας πίσω του ένα και μοναδικό έργο, από τα σημαντικότερα της κινεζικής φιλοσοφίας, αποτελούμενο από 5.000 ιδεογράμματα.

Πώς όμως μπορείς να περιγράψεις το απερίγραπτο; Πώς να ταιριάξεις σε λέξεις κάτι που είναι πέρα από αυτές; Μπορούμε μόνο να το υποδείξουμε ή να το αναφέρουμε, λένε οι αρχαίοι σοφοί. Δεν είναι απτό,μπορούμε μόνο να το βιώσουμε. Δεν μπορούμε να το αγγίξουμε, δεν μπορούμε να το δούμε, μπορούμε μόνο να το νιώσουμε. Τάο είναι ο Τρόπος, δηλαδή μια κατεύθυνση, μια πηγή, ένας προορισμός, ένας σκοπός και μια διαδικασία.Ο Λάο Τσε περιγράφει έναν ταοϊστή ως κάποιον που βλέπει την απλότητα στα περίπλοκα πράγματα και πετυχαίνει το μεγαλείο στα μικρά. Ο ταοϊστής αφιερώνει τον εαυτό του στην ανακάλυψη του «χορού» του κόσμου, στις εναλλαγές των εποχών και στο πέρασμα κάθε πολύτιμης στιγμής στη ζωή του. Ο Ταοϊσμός υπήρχε πριν ο Λάο Τσε γράψει το έργο του. Οι απαρχές του εντοπίζονται στις αρχαίες σαμανικές ρίζες του κινεζικού πολιτισμού. Επί αιώνες ήταν ένας ανεπίσημος τρόπος ζωής, που ακολουθούσαν οι αγρότες, οι εργάτες, αλλά και οι φιλόσοφοι και οι καλλιτέχνες. Βασιζόταν στο βαθύ στοχασμό και την άντληση διδαγμάτων από τη φύση που θεωρούνταν ο καλύτερος δάσκαλος. Οι οπαδοί του Τάο μελετούσαν τα άστρα στον ουρανό και την ενέργεια που κρυβόταν μέσα στη Γη. Διαλογίζονταν σε σχέση με τη ροή της ενέργειας στο δικό τους σώμα και έφτιαχναν χάρτες και σχεδιαγράμματα  που αποτύπωναν τα κανάλια που ακολουθούσε. Ήταν μια πίστη στη ζωή, στην εξέλιξη των πραγμάτων. Το Τάο ισοδυναμεί με μια βαθιά πνευματική ζωή, που περιλαμβάνει την ενδοσκόπηση, την ισορροπία, την συναισθηματική και πνευματική ανεξαρτησία, την ευθύνη και τη βαθιά επίγνωση της σύνδεσής μας με τη Γη και όλες τις μορφές ζωής. Στο επίκεντρο του Ταοϊσμού βρίσκεται η μη δράση, με την έννοια ότι ακολουθούμε τους φυσικούς νόμους, ακολουθούμε το ρεύμα και, αν αφεθούμε, αυτό θα μας πάει παντού. Ο Λάο Τσε πίστευε ότι το πιο σημαντικό πράγμα είναι ο εσωτερικός κόσμος κάθε ανθρώπου, ενώ αυτό που πρέπει να κυριαρχεί στη συμπεριφορά του είναι η ανεκτικότητα. «Να είσαι ο εαυτός σου, να κάνεις ό,τι εκείνος σε διατάζει» έλεγε σε όσους συναντούσε στο δρόμο

Π. Κονδύλης: Άτομο και μαζική δημοκρατία

Παναγιώτης  Κονδύλης

1943-1998

Άτομο και κοινωνία

§1

Το φαινόμενο της μαζικής δημοκρατίας ανήκει στα κεντρικά μοτίβα της πολιτικής σκέψης του Π. Κονδύλη. Σε όλα σχεδόν τα έργα του, το εν λόγω φαινόμενο τείνει να αναπαρίσταται ως μια ασύμμετρη σχέση εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου: οι δυνάμεις καταναγκασμού παρουσιάζονται, από τη μια, ως «δημοκρατικά συμβεβλημένες» με την ευρεία μάζα να την εξουσιάζουν ανηλεώς· από την άλλη, ως πολιτικά εξουσιοδοτημένες να  ανακηρύσσουν την πρωτοκαθεδρία τους ως την πιο αντιπροσωπευτική νομιμοποίηση της ισονομίας και ισοπολιτείας. Και οι μάζες; Συγκροτούν το μεταβλητό πλήθος που τη μια φορά αντιμάχεται τη θεσμισμένη ετερονομία και την άλλη την αποθεώνει. Πρόκειται για μια καταναλωτική πολιτική διαδικασία, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εγελιανώς ως το «κίβδηλο άπειρο». Γιατί μας αφορά η μαζική δημοκρατία; Επειδή αποτελεί τον αστερισμό της σύγχρονης εποχής και καθορίζει απόλυτα τη ζωή μας. Όπως αναφέρει ο Κονδύλης στο τελευταίο του έργο Το Πολιτικό και ο Άνθρωπος, η κοινωνική θεωρία της μαζικής δημοκρατίας δεν παραπέμπει απλώς σε κάποιο ιδεολογικό σχήμα σκέψης αλλά στο τελευταίο  ως ένα «μεθοδολογικά» κατασκευασμένο «μοντέλο». Αλλά και τούτο όχι ως κάτι αποκομμένο από τις συγκεκριμένες εκάστοτε αναλύσεις των καταστάσεων.

Το πολιτικό σύστημα, η «αστική» τάξη και η αποδόμηση των αξιών

Ιωάννης Κόρδας   

Το πολιτικό σύστημα

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα (μετά το 1974) αποκρυσταλλώθηκε μέσα από την δράση των κομμάτων που αναδύθηκαν και τα κοινωνικά αιτήματα τα οποία οι ανάγκες τις εποχής βάσιμες ή όχι, παρότρυναν τις νέες πολιτικές δυνάμεις να τα ικανοποιήσουν. Αφ` ης στιγμής οι νέες πολιτικές δυνάμεις κατέκτησαν την εξουσία, μετασχημάτισαν την λειτουργία του κρατικού μηχανισμού και διαμέσου αυτού και ολόκληρη την κοινωνική ζωή, σύμφωνα με τις βουλήσεις τους, που παρ` όλες τις επιμέρους διαφορές συνέτειναν στην εμφάνιση μιας ομοιογενούς -με την επιφύλαξη των όποιων πάντοτε εξαιρέσεων- κατά βάση κοινωνικής συνομάδωσης με διακριτά χαρακτηριστικά.

Τα βασικά χαρακτηριστικά με αρνητικό πρόσημο της νέας μορφής κοινωνικής συνύπαρξης που εκκίνησαν να διαφαίνονται μετά την εμφάνιση νέων αναγκών, ιστορικών συγκυριών και συνθηκών, ιδεολογιών και στοχεύσεων, είναι  η πλήρης εμπορευματοποίηση των πάντων και συνακόλουθα ο εκχρηματισμός του συνόλου της παραγωγής και κατανάλωσης ιδίως στα αστικά κέντρα που μεγεθύνονται ραγδαία, η σταδιακή εγκατάλειψη της πατριαρχικής σχέσης πολιτικού – κοινωνικού και η αντικατάστασή της από την πελατειακή σχέση (1), η γιγάντωση της μεσοαστικής τάξης, η υποχώρηση της παραγωγικότητας στην εργασία, η διόγκωση του δημοσίου τομέα και των υπηρεσιών, η συρρίκνωση της βιομηχανίας, ο υπέρμετρος δανεισμός, ο ιδεολογικός εξισωτισμός των πολιτών που συμφύεται με την ταυτόχρονη υποβάθμιση της έννοιας της «αριστείας» και άρα της αξιοκρατίας, η παιδαγωγική ένδεια και η υποχώρηση της «κατά κεφαλήν καλλιέργειας» με την ταυτόχρονη εξάπλωση κάθε είδους υποκουλτούρας.

Στα θετικά της νέας εποχής θα τοποθετούσαμε ενδεικτικά, την εμπέδωση και σταθεροποίηση του δημοκρατικού πολιτεύματος, την ολοκλήρωση και επέκταση των συνταγματικών ελευθεριών και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου λόγω της γενναίας, μέσω δανεισμού πάντα, αναδιανομής του εισοδήματος. Θεμελιώδεις αξίες καθίστανται ο καταναλωτισμός, ο εύκολος πλουτισμός  και η αυτοπραγμάτωση.

 

Π. Κονδύλης: Για την παρακμή της σύγχρονης Ελλάδας

Με αφορμή ένα πρόσφατο άρθρο - παρουσίαση του Παναγιώτη Κονδύλη, σε έναν από τους ιστοχώρους που παρακολουθώ, αλλά και κάποιους προσωπικούς προβληματισμούς, ανοίγω έναν νέο κύκλο δημοσιευμάτων με θέμα την "ανίχνευση" των τάξεων στην Ελλάδα.

Παναγιώτης  Κονδύλης

(1943-1998)

Οι  αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Θεμέλιο ένα δοκίμιο του Π. Κονδύλη με τίτλο οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας. Το εν λόγω δοκίμιο πρωτοδημοσιεύτηκε το 1991 ως εισαγωγή με τίτλο: Η καχεξία του αστικού στοιχείου στην νεοελληνική κοινωνία και ιδεολογία στην ελληνική έκδοση του βιβλίου του: Η παρακμή του αστικού πολιτισμού. Εάν επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας στο σύντομο αυτό δοκίμιο, θα διαπιστώσουμε ότι η ανίχνευση των αιτίων της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας από τον Π. Κονδύλη ηχεί προφητικά για τη σημερινή κατάρρευση της Ελλάδας. Συγχρόνως, η όλη ανάλυση –περιεκτική και στοχευμένη–  δεν αφήνει περιθώρια για περαιτέρω αυταπάτες, όσο και αν οι κύριοι υπεύθυνοι της καταστροφής της Ελλάδας αυτοπαρουσιάζονται ως οι εξ ουρανού θεόσταλτοι σωτήρες μας. Ας παρακολουθήσουμε όμως τη συλλογιστική της ίδιας της σκέψης του Κονδύλη.

 

Περί Αριστεράς (του τίποτα) και άλλων τινών

Προσκεκλημένοι ο Πέτρος Κωνσταντίνου και ο Κλεάνθης Γρίβας

σε μια συζήτηση αποκαλυπτική για την αριστερά του σήμερα.

Στον αρχικό τίτλο έβαλα σε παρένθεση τον χαρακτηρισμό
του Κλεάνθη Γρίβα για την αριστερά του σήμερα
και συμπληρωματικά ...
ένα προσωπικό ερώτημα
προς κάθε σκεπτόμενο αναγνώστη
για τον ρόλο του Πέτρου Κωνσταντίνου
και ό,τι κατά καιρούς εκπροσωπεί ...

 

Μετασχηματισμοί και ανουσιότητες της ελληνικής άνοιξης

Απρίλης, η άνοιξη με γοργό διασκελισμό ξεθωριάζει χωρίς να έχει κερδίσει δίπλα της το επίθετο "ελληνική". Η ελληνική άνοιξη που ονειρεύτηκαν ανά καιρό οι αγανακτισμένοι συμπολίτες μου βρίσκεται ακόμα σε μια μορφή που δεν αποδίδει άμεσα καρπούς. Η ελληνική πραγματικότητα έχει αρχίσει να συνηθίζει το νέο της προσωπείο με πολλούς να νοιώθουν μόνοι, άφωνοι και ίσως νικημένοι. Ακόμα και σήμερα τα λογής καθημερινά παράλογα και άδικα είναι αφορμές να καλούμε τους διπλανούς "δειλούς" σε ένα ξύπνημα αλλαγής. Μα εδώ και καιρό τώρα οι κοινότυπες μορφές διαμαρτυρίας και αντίδρασης είναι οφθαλμοφανές και ηλίου φαεινότερο ότι δεν έχουν καμία δυναμική να ανατρέψουν τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου και την προσβολή της ιδιωτικής μας αξιοπρέπειας.

Την ημέρα που οι αγανακτισμένοι πήραν το δρόμο προς το σύνταγμα είχα γράψει ότι δεν πίστευα στα τελικά αποτελέσματα μιας τέτοιας αντίδρασης, ότι ήταν μια ανάγκη επικοινωνίας και διαφυγής από τη μοναξιά του προσωπικού μας Γολγοθά. 

 

Εχθρός μας το "πολύ"

Η εποχή της ευκολίας. Το γύμνασμα έχασε το ρομαντισμό του ως κακοδιαχείριση χρόνου. Μια θάλασσα πληροφορίας έτοιμη να σε δεχτεί, μα και μια ζωή πεπερασμένη που σημαντικό είναι να την ταξιδεύεις σε λίγα και καλά κύματα.

Χανόμαστε μέσα στο πολύ και δεν έχουμε ταυτότητα στον τρόπο σκέψης μας. Προσπαθούμε να κάνουμε αρχή σε πράγματα μικρά και δε ξέρουμε από που να αρχίσουμε. Χωρίς τέλος και αρχή η ζωή μας, χωρίς νόημα, χωρίς θεό. Στο λίγο χρόνο που μας ανήκει οι επιλογές μας είναι η ουσία, οι φίλοι μας ο καθρέφτης μας, η αλήθεια προϊόν σκληρής κριτικής. Ανοιχτήκαμε στα βαθιά με όπλο ένα κουπί και δε θα πιάσουμε στεριά. Η ζωή μας απαιτεί αφαιρέσεις, η ουσία είναι ο πυλώνας ενός ασφαλέστερου και δικαιότερου αύριο.